You are what you eat

ครั้งหนึ่ง ประโยคนี้กลายเป็นประโยคเด็ดของกลุ่มชีวจิต
You are what you eat
กินอะไร ก็เป็นอย่างนั้น
อาหารที่กิน ส่งผลถึงสุขภาพ การเลือกกินจึงสำคัญมาก
กินมากก็มีโรคภัยมาก ที่ไม่ใช่เพียงแค่อ้วน
แต่เป็นการเพิ่มสารแปลกปลอมที่ปนกับอาหารเข้ามาในร่างกาย
สาระจึงไม่ได้อยู่ที่แค่ว่า กินอะไร แต่มีรายละเอียดเพิ่มเติมที่
กินเมื่อไหร่ กินกี่ครั้ง กินทำไม
กินมาก ร่างกายสะสมมาก ใช้งานไม่หมด ก็เปลี่ยนไปเป็นส่วนเกิน
กินหลายครั้ง ร่างกายทำงานมาก ง่วงเหงาหาวนอน สุขภาพไม่ดี
หลายครั้งที่เรากิน จำเป็นต้องกินเพราะว่ามันเป็นยา
ยาเพื่อให้ร่างกายเราอยู่รอด
การกินเพื่อให้อร่อยนั้น เป็นส่วนเกินของชีวิต
พระพุทธพจน์ระบุว่าการกินอาหารมื้อเดียว ร่างกายจะแข็งแรงที่สุด
วิทยาศาสตร์บอกว่า อาหารมื้อเช้าสำคัญที่สุด

จริงๆ แล้วการกิน มองทะลุได้ถึงจิตใจ
บางคนแค่เห็นวัวเดินผ่านก็น้ำลายไหล
การกินเจ หรือมังสวิรัตินั้น เป็นกุศโลบายให้คนมีจิตใจอ่อนโยน
เมตตาต่อสัตว์ เมื่อทานไปนานๆ จะฝังลึกเป็นโปรแกรมในจิตใจ
ว่าสัตว์คือเพื่อนเรา
การกินเผ็ด ยังสื่อถึงมีจิตใจเร่าร้อน รุนแรง
อาหารที่กินยังบีบไปถึงการทำงานของจิตใจได้ด้วย
การกินไข่มาก อารมณ์ทางเพศก็มาก
การกินบุฟเฟ่ จะทำให้เสียสมาธิ จะเกิดความโลภว่า
สิ่งนั้นก็อยาก สิ่งนี้ก็อยาก เน้นปริมาณจนลืมไปว่า
กินเป็นยา เพื่อให้ร่างกายอยู่รอด
กินเพื่อเข้าถึงสาระของการกินจริงๆ
เราต้องกินอาหารที่ไม่อร่อยบ้าง
เพื่อจะได้สำนึกที่แท้จริง ว่าแม้ไม่อร่อยเราก็ยังต้องกัน
เพียงเพื่อให้ร่างกายมันอยู่ได้แค่นั้นเองจริงๆ
การที่เราต้องกินข้าวกล้องบ้าง แม้มันจะไม่สวย
แต่สาระการกิน มันไม่ใช่การกินความสวย
เราต้องการวิตามินจากมันต่างหาก
การกินอาหารไม่อร่อย หรือเอามาผสมๆ กัน
นั้นคือการฝึกชนิดหนึ่ง ที่ต้องมีบ้าง
เพื่อตระหนักถึงสาระจริงๆ ของการกิน
เมื่อไหร่ที่เราจะเอาแต่อร่อย มันส์ลูกเดียว
เราจะเผลอไผล ติดกับดักที่เราสร้างไว้เอง
จะกินทีไร ก็ต้องให้มันอร่อย จะต้องดิ้นรนไปหาที่มันอร่อยล้วนๆ
หากไม่ถูกปาก ก็เป็นเดือดเป็นร้อน เซ็ง ไม่กินเอาเสียดื้อ
ต้องดั้นด้นขับรถไปไกลๆ ไปที่มันขึ้นชื่อ มีตราประทับรับรองความอร่อย
กินเสร็จแล้ว ก็แค่อิ่ม สาระท้ายสุด ก็แค่อิ่ม
แต่เมื่อไหร่ที่เรากินอะไรก็ได้ กินเพื่อสาระมันจริงๆ
เราจะไม่วิตก เบื่อ เซ็ง ไปกับอาหารใดๆ
เราไม่ได้กินเปลือก แต่กินแก่น กินสาระจริงๆ
เราจะกลายเป็นผู้อยู่ง่าย กินง่าย สุขุม นุ่มเย็น
กินข้าวร้านไหนก็ได้ มีตราหรือไม่มีตราอะไรก็ได้
กินได้หมด เพราะเรากินสาระ ไม่ได้กินเปลือก
หรือกินความงามของอาหาร