โทษของการนอน

คนเรามีเวลานอนมากในหลุมศพ จึงไม่ควรรีบนอนหรือนอนมาก
เมื่อใดที่เราตระหนักรู้ว่า ชีวิตนั้น มันสั้นนัก เราก็จะนอนน้อยไปเองโดยไม่ต้องมีใครมาบอก
คนแก่ก็มักจะนอนน้อย โดยธรรมชาติเพราะรู้ว่าเหลือเวลาอีกไม่นานนัก
และค้นพบสัจธรรมตอนแก่ จึงเข้าวัดกันตอนแก่ เพราะเริ่มกลัวการตาย
อีกทั้งยังไม่รู้ว่า ตายแล้วจะไปไหน จึงพึ่งพาวัดไว้ก่อน
ผมเองยังรู้สึกว่า เวลาผ่านไปเร็ว จริงๆ สิบปีมันแค่นิดเดียว
กระพริบตาเดียว ก็ผ่านไปสิบปี เราจะคาดไม่ถึงว่านี่อายุสามสิบแล้วเหรอ
เด็กๆ มักจะเผลอไผล หลงระเริงอยู่ว่า ยังเด็กอยู่ ยังอีกนาน แต่หารู้ไม่ว่า
หลังเรียนจบแล้วนั่นแหละ เวลามันติดจรวดได้
ความสบายมันจะทำให้เราเอนเอียงไปสู่การนอน และการหลับในที่สุด
เมื่อไหร่ที่นั่งเก้าอี้โซฟานุ่มๆ เมื่อไหร่ที่นวดแผนโบราณ เรามักเผลอไปสู่การหลับ
เก้าอี้ชั้นสวีทในเมเจอร์ซีนีเพล็ก ก็เอนพาเราจะนอนให้ได้
เราจึงมักติดว่า การพักผ่อนคือการเอนกาย
แต่แล้วสรรพสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ล้วนนำพาไปสู่การเอนกายแทบทั้งสิ้น
การนอนในที่นอนหนานุ่ม ทำให้เราเคลิบเคลิ้มกับการนอนหลับ
การอ่านหนังสือบนเตียงนอน รังแต่จะพาให้หลับ ไม่นำไปสู่การอ่าน
เมื่อเข้าไปที่ห้องนอน จึงได้บรรยากาศแต่การนอน
หากเรารู้คุณค่าของแต่ละวันที่ผ่าน เราจะใช้ประโยชน์จากคืนและวันให้เต็มที่
นอนให้น้อย พักผ่อนให้เพียงพอ (โดยทำจิตให้นิ่งเวลาหลับ จะหลับได้ลึกและไม่ฝัน)
และจะไม่มีคำว่า "ฆ่าเวลา" อยู่ในหัวเลย
เวลาสิบนาทีของนักธุรกิจพันล้าน ก็ย่อมมีค่าเหยียบล้าน
เวลาหนึ่งวินาที ของคนที่รอดตายหวุดหวิด มีค่าสูงสุดสำหรับชีวิตเขา
คนที่รู้คุณค่าของชีวิต จะไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า

หากถามคนสักสิบคน ว่าเป้าหมายของการทำงานคืออะไร
เรามักได้คำตอบว่า ต้องการรวย
ไม่แปลกหรอกที่จตุคามจะขายดีเทน้ำเททะเล
รุ่นโคตรรวย รุ่นรวยไม่มีเหตุผล รุ่นรวยไม่เลิก รุ่นมหาเศรษฐีฯลฯ
แล้ววันหนึ่ง เราก็รู้ว่า ต่อให้รวยแค่ไหนก็เอาไปไม่ได้
สิ่งที่เอาไปได้คือจิตเราเท่านั้น ที่มันสะสมเอาเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตติดไปด้วย
วันคืนอันมีค่าของแต่ละคนจึงต่างกัน เพราะเป้าหมายต่างกัน
คุณค่าของแต่ละคนจึงแตกต่างกันออกไป
การนอนมากนั้น มีโทษมากกว่าคุณแน่นอน
จึงมีศีลข้อหนึ่งในศีลแปดที่บอกว่า ไม่นอนบนที่นอนหนานุ่ม สูงใหญ่
วัตถุประสงค์อาจเป็นไปเพื่อ ไม่ให้เราติดอยู่กับการนอนมาก หลงไหลการหลับ
และหัดให้เราอยู่ติดดิน เพื่อลดความสำคัญตนเองลงมา