การวางตำแหน่งของจิต

ปกติเวลาเราจะอาบน้ำเย็น หากเรานึกไปก่อนว่ามันจะหนาวเย็น สั่นบรื๋อ
เวลาอาบน้ำเราจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ หนาวสั่นอย่างที่เรานึกไว้ก่อน
ผมลองเปลี่ยนมาเป็น เวลาจะอาบน้ำเย็น คิดว่าจะได้ความเย็นแผ่ซ่านมาที่หัว
ทำให้สมองสว่างสดชื่น ตื่นจากหลับไหล
ก็จะมีความสุข กับการอาบน้ำทุกที ไม่เคยสนใจ เรื่องความหนาว
การจั๊กจี้เช่นกัน ถ้าเราเผลอไผล บ้าจี้ เวลาให้คนมาลองจี้ หากเราคิดว่า
มันจั๊กกะเดียมไปทั่วเรือนร่าง ทนไม่ไหว ดิ้นพล่านไปทั้งตัว
เราก็จะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ผมลองวางตำแหน่งของจิตใหม่ ทดลองรีเซ็ตโปรแกรมจิต
ตั้งสมมติฐานโดยการมองว่า จริงๆ แล้วมันไม่ได้จั๊กจี้ใดๆ เลย
ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเรา มันเป็นอะไรก็ไม่รู้ ทำไมเราต้องไปดิ้นพล่าน
มองร่างกายนี้ เหมือนเรามีอีกร่างหนึ่ง คอยมองดูร่างกายตัวนี้อยู่
คือการสังเกต ร่างกายตนเอง
แล้วเข้าสู่การทดลองภาคปฏิบัติ
โดยให้คนมาจี้เอวเราดู ปรากฏว่าเป็นอย่างที่เราตั้งใจไว้ก่อนจริงๆ
ผมไม่มีอาการดิ้นพรวดพราด และไม่จั๊กจี้ใดๆ หรือมีบ้างนิดหน่อย
แต่ก็ไม่กระเทือน
สาระของมันก็คือ การรู้สึกตัวในขณะนั้น มองดูตัวเองที่ไม่ใช่ตัวเอง
เราก็จะไม่เดือดร้อนไปกับมัน

แต่เหตุที่เราบ้าจี้ดิ้นพล่าน ก็เพราะว่า พอเราถูกสะกิดที่เอวปุ๊ป
จิตเราจะวิ่งร่อนไปทั่ว นึกไปถึงว่ามันจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
เกิดขึ้นรวดเร็วมาก
เป็นจิตที่ไม่นิ่ง ไม่รวมศูนย์ ไม่เข้าใจสภาพของร่างกาย
ปลายทางการฝึกนี้ก็คือ เป็นวิธีการสร้างการตื่น, รู้สึกตัว,
หรือมีสตินั่นเอง
การตื่น รู้สึกตัวหรือมีสติ จะไม่นำความทุกข์ร้อนมาให้
หรือหากมีเหตุทุกข์ใจใดๆ เกิดขึ้น ก็จะไม่กระเพื่อมจนเกินไป

ผมเคยเข้าโรงเรียนที่ฝึกแบบทหารและตำรวจนานอยู่ 6 ปี
มีการซ่อมหรือจวกรุ่นน้องแบบทารุณ เพื่ออ้างว่าฝึกร่างกายและจิตใจ
เราฝึกหนักมาก ถึงขนาด เกือบจะไม่ไหวหลายรอบ
แต่วันหนี่งผมเข้าใจคำว่า ถอดใจ
นั่นไม่ได้หมายความว่า ยอมแพ้ แต่หมายถึงว่า
ในขณะที่เหนื่อยสุดๆ จะทนไม่ไหวอยู่แล้วนั้น
ผมคิดไปว่า ร่างกายนี้มอบให้เขาแล้วนี่ เขาอยากทำอะไรก็ทำ
ไม่สนใจอีกแล้ว พอนึกได้เช่นนี้ มันก็ไม่เหนื่อย
ต่อให้กายบริหารท่าไหน ก็ไปได้เรื่อยๆ จิตใจมันไม่ได้มาอยู่ที่ตัวแล้ว

เรื่องของการวางตำแหน่งพิกัดของจิต หรือเซ็ตโปรแกรมจิต
เป็นเรื่องที่ต้องหัด ให้มันเกิดอัตโนมัติ ทำอยู่บ่อยๆ
แล้วผมหวังว่าจะเจอกับคำที่ว่า "จิตที่ฝึกดีแล้ว ย่อมนำสุขมาให้"