ที่เรากำลังเห็นอยู่นี้ ขอเรียบเรียงแบบให้เข้าใจแบบง่ายๆ
ซื่อๆ ที่สุด ดังต่อไปนี้
เราอาจจะไม่ค่อยรู้เรื่องการเมืองในขณะนี้ ก็ไม่แปลกหรอก
เราไม่ผิดที่เราไม่รู้ ลองดูว่าเราเป็นไปตามหัวข้อ
(Check lists) เหล่านี้หรือไม่
1. เรากำลังฮิตกับการเล่น hi5, chat MSN, โหลดริงค์โทน,
Camfrog แต่เราไม่รู้ว่าประเทศเล็กๆ อย่างเรามีสถิติ
การเล่น hi5 หนักพอๆ กันกับประเทศใหญ่อย่างสหรัฐฯ
และเป็นประเทศเดียวในโลกที่ใช้ hi5 ของเขา
ไปในที่เสื่อมเสีย (ตามการรายงานของบริษัท)
2. ค่ำหน่อยก็เราเปิดดูละครช่อง 3, 5, 7, 9, 11
หรือไม่ ก็ดูแต่ซีรีย์เกาหลี ไม่ได้สนใจข่าวสารบ้านเมือง
3.เรายังเห็นว่าการกินเหล้าเพื่อการฉลอง และบันเทิง
เป็นสิ่งที่ถูกต้อง, ห้าทุ่ม เที่ยงคืน เราก็ชวนกันออกไปกินเหล้า
เราไม่รู้ว่า จากการศึกษาวิจัยพบว่า ประเทศไทยที่เล็กนิดเดียว
กลับมีสถิติการกินเหล้าเป็นอันดับ 5 ของโลก
4.เรามักเบื่อกับการเห็นข่าวเจ้าอาวาสวัดแอบมีสัมพันธุ์ฉาว
กับสีกาเสมอๆ , และคนที่ถูกฆ่าชิงทรัพย์ บ่อยๆ ก็มักจะเป็น
เจ้าอาวาสเสียด้วย พลอยทำให้เราไม่อยากเข้าวัด
เลิกศรัทธาในพระสงฆ์ขนาดพระ-เจ้ายังห่วยแตกเลย
ตัดกิเลสไม่ขาด เราจึงยึดเอาดาราเป็นศาสดา
5.แล้วเราก็เห็นการคบชู้เป็นเรื่องเท่ห์ๆ โดยเรียกมันว่า กิ๊ก,
add ไว้ก่อน....แต่ได้ก็ดี
6.ในขณะที่รัฐแอบอนุมัติโครงการหมื่นล้านแสนล้าน
อันเรียกว่า ทุจริตเชิงนโยบาย เราก็ไม่สนใจหรอก
เพราะเป็นเรื่องไกลตัว รัฐบาลไหนก็โกงกินกันทั้งนั้นแหละ
เห็นการเมืองวุ่นวายแล้วก็เบื่อ เครียดไม่ อยากยุ่ง
แค่เรียนหนังสือ หรือทำงานของตัวเองก็เหนื่อยพอแล้ว
เมื่อไหร่มันจะเลิกก่อความวุ่นวายกันเสียที
เศรษฐกิจพังกันพอดี
7. ปากเราบอกว่ารักในหลวง แต่เราไม่ขออยู่
อย่างพอเพียงหรอก เราอยากจะรวยกันทั้งนั้น
บางทีเราก็ทุ่มความหวังไปที่หวยรัฐ และหวยใต้ดิน
เพราะเราเห็นการมีเงินเป็นเรื่องตื่นกระหาย
8. เราไม่เห็นว่าท่านนายกฯ ทักษิณ จะผิดตรงไหนเลย
ท่านเป็นนักการเมืองที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติไทย
ที่เสียสละเพื่อคนจน, และมีคนจนรักมากที่สุดเสียด้วยซ้ำ
เพียงแต่ท่านถูกกลั่นแกล้งทางการเมือง
9.เรามักจะชอบซื้อของตามโลตัส แมคโคร โอชอง คาร์ฟู
เพราะว่ามันราคาถูกดี, แต่เราไม่รู้หรอกว่าชาติกำลังถูกปล้น
แบบเงียบๆ ไปกับเงินแต่ละบาทที่เราจ่ายออกไป
แล้วเราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะเสียหายตรงไหน ก็ในเมื่อเราได้
ประโยชน์นี่นา
10.เราไม่สนใจหรอกว่า แปรรูปรัฐวิสาหกิจ, การไฟฟ้า, รถไฟ
แปร ปตท.ไป ใครจะได้กำไร ได้ประโยชน์ เรามีหน้าที่
จ่ายเงินเติมน้ำมัน ตามราคาที่เขากำหนดมาให้
ก็จ่ายๆ ไปเถอะ ในเมื่อซื้อรถมาใช้แล้ว
11.เราไม่รู้ว่า มหาวิทยาลัย ออกนอกระบบแล้ว
มันจะเสื่อมเสียตรงไหน เดือดร้อนยังไง
12.เราไม่รู้ว่า เราถูกครอบงำ กลืนไปด้วยระบบบริโภคนิยม
ไปโดยไม่รู้ตัว, บางทีเราก็มีโทรศัพท์ ทีละสองเครื่อง,
จะต้องฟัง mp3 ถ่ายรูปและฟังวิทยุได้,
แต่เราไม่เคยสำรวจว่ารายจ่ายเราเพิ่มขึ้น, รายได้น้อยลง,
และหนี้สินเพิ่มขึ้น อย่างไร,
เรามีแต่จะดิ้นรนเพื่อให้ได้เงินมากขึ้นเท่านั้น
กู้ได้ไว้ก่อน ถือว่าเครดิตดี และขอยกคำว่า “พอเพียง”
ไว้บนหิ้งบูชา กับใส่เสื้อเหลืองพอเป็นพิธี ก็เอาละ
13.เราไม่เข้าใจว่า ธุรกิจการเมืองนั้น คืออย่างไร
เพราะมันไกลตัวเกินไป
14.เราไม่รู้ไม่สนใจหรอกว่า ประเทศแถบละตินอเมริกา
อย่างอาเจนตินา ซึ่งเคยเป็นประเทศร่ำรวย 1/10 ของโลก
จะกลับเป็นประเทศล้มละลาย ประชาชนกลายเป็นยาจก
แม้แต่วิชาชีพหมอก็ยังต้องมาตั้งโต๊ะข้างทางหากินไปวันๆ
ก็เพราะว่าน้ำมือของนักการเมือง
กับนโยบายประชานิยม (Populism) ที่ดูเหมือนยาหอม
แต่กลไกซ่อนเงื่อน ลึกลับจนเราไม่อยากจะสนใจ
ไม่อยากติดตาม เพราะเราก็ได้ประโยชน์เสียด้วยสิ
15.เราไม่รู้ว่า สถานการณ์บ้านเมืองเรานั้น
กำลังลอกเลียนแบบประเทศเหล่านี้เปี๊ยบเลย ทุกกระเบียดนิ้ว
ด้วยเล่ห์เหลี่ยมนักการเมือง กับนโยบายขนมหวาน
16.จนกระทั่งเกิดกลุ่มคนลุกขึ้นมาต่อต้านเรือนแสน,
นักวิชาการ อาจารย์มหาวิทยาลัย กลุ่มแพทย์ นับพัน,
จำนวนมากออกมาเคลื่อนไหว เราก็เห็นว่า คนพวกนี้
ทำเรื่องไร้สาระ ไม่รู้จักเอาเวลาไปทำมาหากิน
หรือไปปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิ เดินจงกลมให้จิตสงบ
17.เราเห็นแต่ว่า พวกนี้จ้องจะก่อแต่ความเดือดร้อน
ปิดถนนประท้วง เด็กจะไปเรียนหนังสือก็ไปไม่ได้
รถติด เสียเวล่ำ เวลา
18.ขนาดรัฐวิสาหกิจรถไฟ, พนักงานการบินไทย,
พร้อมใจหยุดงานประท้วงรัฐบาล เราก็ยังเห็นว่าพวกนี้
ทำไมพวกนี้ต้องมาหยุดรถไฟ หยุดเครื่องบิน
ก่อความเดือดร้อนให้ชาวบ้านตาดำๆ ด้วย เศรษฐกิจล่มจม,
การท่องเที่ยวพังหมด
19.เราเห็นแต่ว่า กฎหมู่ มันจะมาอยู่เหนือกฏหมายได้อย่างไร
ประชาชนไม่เคารพกฏหมาย แล้วบ้านเมืองจะอยู่ได้อย่างไร
20.เราต้องการแต่สมานฉันท์ ไม่อยากให้คนไทยทะเลาะกัน
แต่เราแยกไม่ออกจริงๆ ว่า ฝ่ายไหนคือคนร้าย
ฝ่ายคนไหนคือคนดี เราแยกไม่ออกจริงๆ (หรือ?)
21.เรายังคบหาเพื่อนฝูงกันโดยยึดเอาสถาบันการศึกษา
เป็นตัวตั้ง, โดยการรู้จักส่วนตัวเป็นตัวตั้ง
แต่กลับละเลยมงคลชีวิต ที่พื้นๆ ที่สุดข้อที่ 1 และ 2
22.เราไม่เข้าใจคำว่า รัฐบาลนอมินี คืออะไร?
23.เราไม่รู้จักว่า หลักกาลามสูตร คืออะไร มีด้วยเหรอ
หรืออาจจะรู้ แต่ไม่ได้ใส่ใจ, แล้ว Globalization คืออะไร?
24.เราไม่รู้ว่า ระบบทุนนิยมนั้น
จะทำให้บ้านเมืองเราในอนาคต
พังได้อย่างไร และชีวิตเราจะตกต่ำล่มไปแค่ไหน,
เราไม่รู้ว่า การที่เราเอาเวลาว่างไปเดินเล่นตามห้าง
สรรพสินค้าเป็นบ่อเกิดของความเสื่อมอย่างไร
ถ้าหากเราเป็น หรือเห็นด้วย แม้เพียงข้อหนึ่งข้อใดในนี้
ก็แสดงว่า เรามีส่วนร่วมในการปล่อยให้ประเทศเราคืบคลาน
ไปสู่ความหายนะแบบประเทศแถบละตินอเมริกาเป็นแน่แท้
เรายังขาดความรู้อยู่อีกมาก, ยังขาดความตระหนักรู้
เท่าทันนักการเมืองและพวกเศรษฐีต่างชาติ
เรากำลังตกเป็นเหยื่อของคนฉลาด,
เราถูกกลเกมของการเมืองเล่นงานเราอยู่,
เราจึงไม่ต่างจากคนของประเทศเหล่านั้น
ที่ต้องรอให้ชาติล่มสลายก่อน ถึงจะรู้สึกตัว ถึงจะลุกขึ้นสู้
แต่กว่าจะรู้ ก็มักสายเสมอ, คนเราก็มักเป็นเช่นนี้เสมอ
ประเทศที่ล่มสลายที่ว่านี้ ต่อให้สู้ชนะอย่างไร
ก็ไม่มีวันแก้ไขได้สำเร็จ เป็นเหมือนฝันร้าย ที่ไม่มีวันตื่น,
ประเทศเขาสลายอย่างไร?
ค่าครองชีพที่แพงหูดับ, ประชาชนไม่สามารถมีได้แม้ปัจจัย 4,
แต่ประชาชนและประเทศติดหนี้สินมากที่ชาตินี้
ก็ไม่มีวันใช้หมด, เป็นทาสของต่างชาติ,
ที่ดินส่วนใหญ่ถูกต่างชาติครอบครอง แต่ชาวบ้านอยู่สลัมพ์,
ผู้คนตกงานเพราะเครื่องจักรเข้ามาแทนที่,
อยู่อย่างไร้ความหวังไปวันๆ ,
พึ่งพาแต่หวยลมๆ แล้งๆ เต็มบ้านเต็มเมือง,
ประท้วงไปก็ไร้ค่า ไม่รู้จะไปประท้วงใคร
เพราะมันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว,
นักการเมืองที่ทำประเทศเขาล่มจมก็หนีไปเสวยสุข
อยู่ต่างประเทศแล้ว อันเป็นลักษณะแบบแผนเหมือนกันหมด
ทั่วโลกที่ผู้นำประเทศต่างหลบหนีเข้ากลีบเมฆ
พร้อมเงินก้อนโต
"โจรที่ร้ายกาจที่สุด ก็คือคนที่ยืนอยู่ต่อหน้า แล้วเราไม่รู้ว่าเขาคือโจร" เราต้องรอให้เขาปล้นเราจนหมดตัวก่อน เราถึงจะฉลาด (หรืออย่างไร) 
-เราลองพักการเล่นเน็ตเพื่อการบันเทิงสักระยะ,
ถือเอาโอกาสเหตุการณ์สำคัญนี้ ลองมาศึกษาสาวไปหา
ต้นเหตุดูหน่อยซิว่าทำไม เขาถึงประท้วงกันได้ยาวนาน
เป็นสามเดือน ไม่เหนื่อย ไม่เบื่อหรืออย่างไร แต่ย้ำว่า
จะต้องคิดย้อนไปหาต้นเหตุ อันเป็นหลักอริยสัจ
และวิทยาศาสตร์
- การประท้วงที่นานเกินสามเดือน มันเป็นเรื่องผิดปกติแล้ว
ในสายตานานาชาติ, ที่มันนานผิดปกติ
มันส่งสัญญาณอะไรหรือเปล่า?
- ฮิตเลอร์ ก็เป็นผู้นำที่มาจากประชาธิปไตยเสียงข้างมาก
- ประชาธิปไตย ไม่ใช่ยาวิเศษ, เราเคยมีระบบการปกครอง
ที่มีพระมหากษัตริย์ที่ดีที่สุดในโลกอยู่แล้ว
แต่จำเป็นต้องเปลี่ยนด้วยเหตุผลบางอย่าง
แต่พึงระลึกไว้ว่า พื้นฐานประเทศเรา
ไม่ได้มีกำเนิดแบบเดียวกัน กับอเมริกา
ที่ไม่มีรากเหง้าทางวัฒนธรรม,
แบบฝรั่งเศส ที่ตัดเศียรพระมหากษัตริย์แล้วสถาปนาตนเอง
ขึ้นครองราชย์, แบบราชวงศ์อังกฤษที่ ชาวอังกฤษตีค่า
เทียบเท่าดารา หรือเป็นแค่สัญลักษณ์
แต่ในเมื่อวันนี้เรามีระบบการปกครองโดยเลียนแบบ
ตะวันตกมาแล้ว โดยเห็นว่าเป็นของดี ของวิเศษ
ก็ต้องถูๆไถๆ หาจุดลงตัวให้ได้
ล้มลุกคลุกคลานอยู่อย่างนี้ต่อไป จนกว่าจะเข้าที่เข้าทาง
ในสักวันหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
-ประเทศต้นแบบประชาธิปไตยเหล่านั้น
ไม่มีสิ่งหนึ่งที่ประเทศเรามี อันเป็นหนึ่งเดียวในโลก
(Unique), นั่นคือ ความเป็นชาตินิยม
(Nationalism) ความรักชาติ,
รักพระมหากษัตริย์อันมีมาแต่สมัยสุโขทัยที่รบกับข้าศึก
เคียงข้างผูกพันกับประชาชนเรื่อยมา
-แต่ประเทศที่เราไปลอกเลียนแบบประชาธิปไตยของเขามานี้
เขามีในสิ่งที่เราไม่มี ก็คือ ผู้คนอยู่ดีกินดีอยู่แล้ว,
ประชาชนมีการศึกษาดี รู้และติดตามการทำงานของรัฐ,
ไม่บ้าเล่น hi5, ไม่บ้ากินเหล้า, จึงซื้อสิทธิ์ขายเสียงไม่ได้,
แต่ประเทศเรานั้น....ท่วมท้น (จากประสบการณ์ทำงานเต็มๆ)
-ประเทศเหล่านั้น เก็บภาษีมหาโหด
จนประชาชนต้องติดตามดูเองว่า รัฐเอาเงินภาษีของเขา
ไปทำอะไรกันแน่ ใช้เงินคุ้มค่าหรือเปล่า ต่างกันเยอะนะคับ
กับบ้านเรา ที่เก็บภาษีนิดเดียว
-รัฐบาล ไม่ใช่ใครที่ไหน คือ บุคคลกลุ่มหนึ่ง (หน้าเก่าๆ)
ที่ถืออำนาจบริหารสูงสุดไว้ในมือ อำนาจที่เราๆ ท่านๆ
ล้วนทยอยสละให้ท่านเหล่านั้นไปตอนเลือกตั้งลงคะแนน
จากนั้นรัฐก็จะเอาอำนาจนั้นมาบริหาร
รัฐของทุกประเทศ จึงยิ่งใหญ่มาก
มีเครื่องมือทุกอย่างเบ็ดเสร็จ,
โดยเฉพาะการมีตำรวจที่สั่งการได้ครับนาย สบายครับท่าน
เพราะตำรวจคือ เครื่องมือของการเมือง อันเป็นไปตามระบบ
ของแทบทุกประเทศ เราจึงสังเกตุเห็นว่า
คำว่า Police, Policy, Politics นั้น มีรากศัพท์อันเดียวกัน
ดังนั้นแล้วหากเห็นตำรวจต้องออกมาเกี่ยวข้องกับ
การเมืองเต็มๆ ก็ไม่ต้องแปลกใจ
เพราะตำรวจคือเครื่องมือโดยระบบอยู่แล้ว
- สิ่งที่หอมหวลชวนหลงไหลของอำนาจรัฐที่ถวิลหากันนี้
อันเหมือนยาเสพติดคือการบริหารเงินนับล้านล้านบาทต่อปี
ที่มาจากการควักกระเป๋าตังค์ของเรา
ที่เราต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำจ่ายให้รัฐไปในชีวิตประจำวัน
-หากประเทศใดที่รัฐมีอำนาจเหนือสื่อมวลชน
ก็สามารถควบคุมสื่อให้อยู่ในมือได้ สิ่งนี้เรียกว่า Propaganda
หรือการโฆษณาชวนเชื่อของรัฐ
โดยการเลือกเสนอข่าวเฉพาะด้านดีของรัฐ,
แล้วก็มอมเมาด้วยละครน้ำดี, สิ่งบันเทิงต่างๆ
เพื่อปิดหูปิดตาประชาชน,
เพราะหากประชาชนรู้เรื่องการเมืองมากขึ้นเท่าใด
ก็ยิ่งจะมาสนใจ มาตรวจสอบการทำงานของรัฐมากขึ้นเท่านั้น
แล้วเรารู้หรือไม่ว่า กรมประชาสัมพันธ์ที่เรากำลังรับข่าวสาร
ข้อมูลอยู่นี้.....เป็นของรัฐเต็มๆ
ในขณะที่ประเทศอื่นนั้น สื่อเป็นของเอกชน
ที่สามารถด่าและวิจารณ์การทำงานของรัฐได้เต็มที่
ไม่ต้องกลัวโดนย้าย, อดขั้นเงินเดือน
อำนาจของสื่อ จึงคานกับอำนาจรัฐอีกทอดหนึ่ง
-ในระบอบประชาธิปไตยนั้น ประชาชนถูกบีบให้ไม่มีทางต่อสู้ เพราะผู้มีอำนาจเป็นผู้ออกกฏหมายจึงต้องทำให้มันโค่นล้มได้ยากที่สุด
ไม่มีอื่นใดอีกแล้ว นอกจากการชุมนุม อันเป็นทางออกสุดท้าย,
ส่วนทหารที่มีอำนาจของกระบอกปืนในมือ
ซึ่งคานอำนาจรัฐนั้น หวังพึ่งพาได้ยาก
เพราะถูกจำกัดด้วยระบบรุ่นพี่รุ่นน้องนำหน้า
หากว่าไม่มี Motivation ถึงที่สุด
ทหารจะไม่ยอมออกมาเสี่ยงโดยเด็ดขาด
เพราะโอกาสเสียมีมากกว่าได้ หากจะทำปฏิวัติ แล้วข่าวรั่ว
แม้เพียงนิดเดียว นั่นหมายถึง ชะตาขาดโดยพลัน,
ชีวิตของผู้คน, บ้านเมืองและตนเองเป็นเดิมพัน 
ต่างชาติไม่ยอมรับการใช้อำนาจทางทหารอีกแล้ว
คิดมุมไหนก็ไม่คุ้ม ปฏิวัติไป ก็มีแต่เสียกับเสีย
-ในสถานการณ์เดียวกัน มีวิธีการต่อสู้กับรัฐบาลอีกแบบหนึ่ง
ที่ชาวบ้านประเทศอื่นๆ เขานิยมใช้กัน
โดยเฉพาะในโซนยุโรป, ตะวันออกกลาง
เรียกว่า Terrorism หรือการก่อการร้าย
เราไม่รู้หรอกว่ามีเยอะมาก แม้ในประเทศพัฒนาแล้ว
เพราะเราไม่ได้เรียน แต่ไม่เป็นไร
(ผมเรียนเรื่องนี้พอดี เลยขออนุญาตมาเล่าสู่กันฟัง)
อันเกิดมาจาก กลุ่มที่มีพลังน้อยไม่รู้จะหาวิธีไหนแล้ว
ที่จะมาสู้กับพลังอันยิ่งใหญ่ของอำนาจรัฐ
เรียกการต่อสู้เหล่านี้ว่า Asymmetric Warfare
แม้จะผิดกฎหมาย ฆ่าคนบริสุทธิ์ ก็ยอมทำ
หากเห็นว่ารัฐทำไม่ถูกต้อง เพราะนั่นเป็นเพียง
หนทางที่เหลืออยู่ของการต่อสู้ กับอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่ผิดๆ
- เมื่อลืมตาดูโลกกว้าง ก็พบว่าการชุมนุมของคน
ในประเทศไทยเราวันนี้ ก็แสนดีหนักหนาแล้ว
เมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ รอบข้าง รอบโลก
ก็แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้กับอำนาจรัฐที่ยอดเยี่ยมที่สุด
รองจากสมัยท่านมหาตมะ คานธี
ที่ต่อสู้กับมหาอำนาจของจักรวรรดิ์นิยมอังกฤษ ในอินเดีย
ตามหลัก “อหิงสา อโหสิ”
แต่อย่าลืมว่า คนเรือนแสนชุมนุมกัน
อหิงสากันนานเกินสามเดือน นับว่านานเกินไปแล้ว
นานผิดปกติแล้ว ความอดทนของมนุษย์มีขีดจำกัด
และเริ่มควบคุมลำบาก เราจึงเริ่มเห็นความรุนแรงที่ค่อยๆ
ทวีขึ้นเรื่อยๆ เพราะทะลักจุดแตกของอหิงสา
-ยุคของป๋าเปรมนั้น แค่นักวิชาการลงชื่อกันไม่ถึงร้อยคน
ท่านก็ลาออกแล้ว ด้วยเกียรติภูมิของป๋า จึงไม่แปลกที่ท่าน
จะได้เป็นรัฐบุรุษ รับใช้เบื้องยุคลบาทอย่างใกล้ชิด
- อหิงสาสามเดือนไม่ได้ผล ยุทธวิธีแตกหักจึงจำเป็นต้อง
นำมาใช้เพื่อบีบรัฐบาลให้ถึงที่สุด อันเป็นวิธีเดียวกันกับ
การเข้ายึดที่ต่างๆ แบบทหารทำตอนปฏิวัติ
ต่างกันเพียงทหารใช้รถถังและปืน,
แต่นี่เป็นครั้งแรกในโลกที่เข้ายึดทำเนียบโดยประชาชนเต็มขั้น
โดยยอมทำผิดกฏหมาย (แท้จริงแล้วการปฏิวัติของทหารก็คือการทำผิดกฏหมายเช่นกัน หากว่าปฏิวัติไม่สำเร็จก็คือกบฏนั่นเอง) โดยคาดหวังว่า
เมื่อยึดจุดต่างๆ ได้สำเร็จ รัฐบาลลาออกแน่
แต่รัฐบาลไทยเป็นรัฐบาลเดียวในโลกเช่นกัน
ที่มีความดื้อด้าน
(หรือเพราะถอนทุนยังไม่เสร็จสิ้น แก้ รธน.ยังไม่เสร็จสิ้น)
แม้กระทั่งบีบอย่างแตกหัก ด้วยการหยุดเดินรถไฟ
ปิดสนามบิน อันแสดงถึงความเป็นอัมพาตของรัฐที่จะปกครองก็แล้ว
เราจึงได้ยินคำว่า "อหิงสา แพ้หน้าด้าน" ก็ครั้งนี้ครั้งแรกของโลกด้วยเช่นกัน ก็จึงไม่แปลกที่แกนนำ จะโดนข้อหากบฎด้วย แบบที่ทหารปฏิวัติล้มเหลว
-คนไทยไม่ได้โง่ หรือไม่รักกัน, หรือไม่รักชาติ,
เพียงแต่เราขาดการรับรู้ที่ถูกต้อง
จึงตกเป็นเครื่องมือของคนฉลาด
และระบบที่ถูกสร้างมาอย่างแยบยล
แต่หากเรารู้ว่าเรากำลังถูกหลอก เราจะตื่น
และยอมไม่ได้โดยเด็ดขาด แต่เราจะให้คนไทยตื่นได้อย่างไร เมื่อเราเห็นโจรอยู่ต่อหน้าแต่มันใส่สูทและยื่นลูกอมเคลือบยาพิษให้เรากิน
-ประวัติศาสตร์สอนเราว่า
“อำนาจรัฐ จักได้มา ด้วยกระบอกปืน”,
เราจะรอให้ถึงวันที่มีการสูญเสียเลือดเนื้อกันอีกครั้งหรือไม่
แม้จะโดยเจตนา หรือสร้างสถานการณ์ก็ตาม
-เมื่อเราสำรวจการเมืองไปรอบๆ โลก
เราจะพบอีกอย่างหนึ่งว่า
“โลกนี้ ไม่ได้ต้องการคนเก่ง โลกนี้ต้องการคนดี”
ก็คงเหมือนกับที่ท่านคานธีเคยบอกว่า "ทรัพยากรในโลกนี้ มีมากมายเกินพอสำหรับเลี้ยงผู้คนทั้งโลก แต่ไม่เพียงพอสำหรับความโลภของคนเพียงคนเดียว"
-ตามที่ท่าน พล.ต.อ.เผ่า ศรียานนท์ ว่าไว้ ก็จริงอยู่
“ภายใต้ดวงอาทิตย์นี้ ไม่มีอะไรที่ตำรวจไทย ทำไม่ได้”
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ตำรวจไทยทำไม่ได้ นั่นคือ
การทำตัวให้เป็นตำรวจที่ดี (มีสัมมาทิฏฐิ)
ก็ไม่ต้องตกใจ หากยังเห็นตำรวจที่ยังไล่ทุบตีประชาชนอยู่
ตำรวจไม่ใช่หุ่นยนต์ หรือ Superman
มีอารมณ์อ่อนไหวพร้อมถูกยั่วยุได้
ตำรวจเป็นอาชีพหนึ่งที่มีกิเลสสูงมากอย่างไม่น่าเชื่อทั้งยศน้อยยศใหญ่และก็พร้อมจะทำอะไรเกินเลยได้ นั่นเป็นเพราะ ตำรวจเป็นข้าราชการประจำ
ที่มีอำนาจและความรับผิดชอบเยอะจัดรองจากนักการเมือง
(ดูจากจำนวน พ.ร.บ.จำนวนมหาศาล ที่ให้อำนาจตำรวจเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่)
เมื่อหลงติดอยู่กับอำนาจ
ที่ระบบของการเมืองปันเศษอำนาจมาให้ชูหาง เบ่งกล้าม
ก็พึงเข้าใจว่าตำรวจ ก็ไม่อาจหลุดจากบ่วงอำนาจนี้ได้
เพราะมันคือระบบ ทำให้คนเสพติด ไม่ต่างจากยาฯ
ตำรวจก็เปรียบเสมือนดาบเล่มงาม เล่มหนึ่งของรัฐ
หากดาบนี้ อยู่ในมือโจร, ดาบก็จะถูกใช้ไปในทางโจร
ตำรวจจึงอาจกลายเป็นโจรโดยไม่รู้ตัว แม้สวมเครื่องแบบอยู่
ดังนั้นแล้ว "อย่าเชื่อ ในสิ่งที่เห็น" ดูระบบให้ออก
-หากเราเข้าใจคำว่า “เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว”
เราจะเข้าใจคำว่า ‘สรรพสิ่ง ล้วนสัมพันธ์กัน’ หรือ
‘Everything is interconnected’
หากเรายังไม่เข้าใจอีก แสดงว่าเราไม่เคยฝึกจิตมาก่อนเลย
แล้วเราก็จะไม่รู้ว่า การเมืองกับเรื่องของเรา
อยู่แค่ปลายจมูกที่เรามองข้ามมันเสมอๆ
- หากเราไม่เข้าใจคำว่า "คุณธรรม นำการเมือง",
เราก็จะไม่มีวันเข้าใจเหตุการณ์ที่พระทิเบต, กับพระพม่า
ต้องมาเป็นแกนนำในการประท้วงรัฐบาลตนเองที่ผ่านมา เพียงแต่เขาอยู่ในวิกฤติที่มองเห็นศรัตรูตัวเป็นๆ เด่นชัดกันทั่วประเทศ
- หากเรายังเห็นว่าเป็นเรื่องของคนสองฝ่ายทะเลาะกันอยู่
หรือแย่งชิงอำนาจ หรือ แบ่งผลประโยชน์ไม่ลงตัว หรือบอกว่าตัวเองเป็นกลาง
แสดงว่า เรายังไม่รู้เรื่องอะไรเลย
- เหตุการณ์นี้ มีความสำคัญไม่แพ้ พฤษภาทมิฬ ปี 35 สมัยนั้นผมอยู่โรงเรียนเตรียมทหาร ถนนพระราม 4 ยังโดดรั้วโรงเรียนออกไปร่วมชุมนุมเลย (ฝ่าฝืนกฎเช่นกัน) เมื่อเราเข้าไปสัมผัสดู ด้วยตนเองเราจะเข้าใจประโยคที่ว่า "อย่าเพิ่งเชื่อ ในสิ่งที่เห็น" และหนักแน่นในกาลามสูตรมากขึ้น แล้วจะรู้อีกอย่างว่า การชุมนุมนี้เป็นเรื่องโคตรๆๆ ทรมานเลย กว่าจะผ่านพ้นไปได้ในแต่ละวัน ไม่ใช่เรื่องสนุก ตำรวจนั้น เหนื่อยก็แค่เปลี่ยนเวรยาม แต่ชาวบ้านนั้นอยู่ทั้งวันทั้งคืน ทนใส่เสื้อผ้าที่ไม่ได้ซัก น้ำไม่ได้อาบ ห้องน้ำก็มีน้อย
- หากเรายังไม่กล้าแสดงจุดยืน, เรายังกล้าๆ กลัวๆ ว่าจะเพื่อนจะไม่คบ กลัวคนอื่นจะไม่เห็นด้วย, เก็บเนื้อเก็บตัวดีกว่า, ก็ยังไม่เป็นไร เป็นเรื่องปกติ นั่นเป็นเพราะหัวใจเรายังไม่อิสระพอ
ธรรมชาติของน้ำกับน้ำมัน, หรือ น้ำกับกาก เมื่อถึงเวลา ก็จะต้องแยกกัน, เหมือนคนดีก็จะต้องแยกออกจากคนไม่ดี, คนโง่น้อยก็จะต้องแยกออกจากโง่มาก, แต่ไม่ต้องห่วงว่าจะแยกจากกันตลอดไป เพราะวันหนึ่ง บัวก็ต้องโผล่ออกมาจากใต้โคลนตมเอง เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม เมื่อทุกข์ถามหา จึงเป็นที่มาของ มงคลข้อ 1 และข้อ 2 นั่นปะไร, มิใช่คบกันเพราะสถาบันการศึกษาเดียวกัน รุ่นนั้น รุ่นนี้ (มิจฉาทิฏฐิ)
แต่หากเราไม่กล้าขัดเพื่อนหรือแสดงออก, ก็เป็นธรรมดาเพราะว่า เรายังหวังพึ่งพาผู้อื่นอยู่, ยังหวังประโยชน์จากคนอื่นอยู่, แต่หากเมื่อไหร่ที่เราพึ่งพาตนเองได้ (อัตตาหิฯ) ใจเราจะเป็นอิสระมากขึ้น ไม่พึ่งพิงสิ่งใดหรือ ผู้ใด แม้การพึ่งพิงทางใจ ทุกข์จะน้อยลง เพราะไม่ต้องเอาฝากใจ หรือความสุขไปพิงไว้กับสิ่งที่ไม่แน่นอน
-ความรู้เรื่องการเมือง เป็นเรื่องของ Perception หรือการรับรู้, รับรู้ในข้อมูลไม่เท่ากัน หากยังรับรู้ไม่ถูกต้อง ก็จำเป็นต้องดิ้นรน เพื่อการรับรู้ให้ถูกต้อง เพราะเป็นเรื่องในชีวิตประจำวัน แต่เราไปตั้งชื่อให้มันเองว่า การเมือง จึงฟังดูว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อ, ซึ่งมันก็น่าเบื่อจริงๆ นั่นแหละ, แต่จริงๆ แล้วความรู้ในโลกนี้มีแค่สองอย่างเท่านั้น คือรู้โลกภายนอก กับรู้โลกภายใน(ตัวเอง), ไม่มีการเรื่องของการเมือง, ศาสนา, วิทยาศาสตร์, คณิตศาสตร์ ฯลฯ เพราะทุกสิ่งสัมพันธ์กันหมด รู้โลกภายนอกนั้นมีประโยชน์น้อยคือหล่อเลี้ยงสังขารเพียงชาตินี้ชาติเดียว รู้โลกภายในนั้นเป็นสาระมากติดตัวไปทุกภพชาติ
หากเรารับรู้แล้ว ก็ต้องแบ่งให้เพื่อนๆ รับรู้ด้วย เพื่อฉุดเขาออกจากโคลนตม อันเป็นหน้าที่ของกัลยาณมิตร แต่หากว่าเขามีความเห็นเป็นอื่น ก็พึงรับฟังและพิเคราะห์ว่าเป็นสัมมาทิฏฐิหรือไม่ หากไม่ใช่ก็พึงเตือนเพื่อน ด้วยข้อมูลอันถูกต้อง หากเขาไม่ฟัง เนื่องด้วยอัตตาสูง ก็คงต้องวางเขาไว้ในตมไปก่อน วันหนึ่งเขาจะโผล่ออกมาเอง
- คำว่า ‘อารยะขัดขืน’ หรือ Civil Disobedience ที่กำลังฮิตนี้
คือการยอมเสียสละตนเองที่จะทำผิดกฏหมาย
แต่มีเป้าหมายทางศีลธรรมที่สูงกว่า เหนือกว่า
แม้ตนเองจะถูกลงฑัณฑ์ก็ตาม เหมือนที่ท่านคานธี นำมาใช้
สมัยต่อสู้กับจักรวรรดิ์อังกฤษ โดยยึดหลักคุณธรรมไว้ก่อน
เพื่อต่อสู้กับอำนาจรัฐที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรม แบบอังกฤษ
และที่มักจะอ้างว่าได้มาโดยประชาธิปไตย เสียงข้างมาก
แบบว่าประชาชนเสียงส่วนใหญ่เลือกผม
กฏหมายเป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น, หากให้เลือก ก็ต้องเลือกคุณธรรมก่อน กฏหมายนั้นเปลี่ยนไปได้เรื่อยๆ เมื่อเวลาเปลี่ยนไป แม้แต่ติดคุกอยู่แล้วยังออกกฏหมายนิรโทษกรรมได้เลย แต่เรื่องศีลธรรมเป็นสิ่งที่ถูกต้องเสมอ ดังนั้นแล้วอย่าไปติดยึดในเรื่องกฏหมายมาก ให้ยึดคุณธรรมไว้ก่อน ที่เรียกว่า 'The End justifies the means' ก็เหมือนกับเรารับคำสั่งเจ้านาย แต่หากเห็นว่าสิ่งที่นายสั่งนั้นมันผิด เราก็จำเป็นต้องขัดขืน แม้ว่าจะถูกไล่ออกจากงาน ตามกฎของบริษัทก็ตาม ก็เช่นกัน ณ เวลานี้ หากสำนักงานตำรวจแห่งชาติจะไล่ผมออกจากการเป็นตำรวจ ผมก็ไม่ได้กระเทือน เพราะคนเรานั้น ไม่ได้ตัดสินกันตอนเกษียณว่าตำแหน่งไหน รวยแค่ไหน แต่ตัดสินกันตอนตาย ว่าจะไปนรกหรือสวรรค์ (พระพุทธเจ้าถึงได้บอกพระอานนท์ให้ระลึกถึงความตายทุกลมหายใจนั่นปะไร)
ดังนั้นแล้ว การต่อสู้วิธีเดียวอันถูกต้องตามระบอบประชาธิปไตยที่เหลืออยู่ ก็คือการชุมนุมนี้ อันอ้างกฏหมายรัฐธรรมนูญอันเป็นกฏหมายสูงสุด
ฉะนี้ แม้รัฐบาลจะประกาศ พ.ร.ก.ฉุกเฉินฯ
ซึ่งมีผลบีบให้ประชาชนกลับเข้าบ้าน
เพื่อให้ทหารเข้าควบคุม รับผิดชอบเหตุการณ์ทั้งหมด
เราจะได้เห็นการ อารยะขัดขืน ฝืนกฏหมายต่างๆ ด้วย
เพราะเมื่ออ้างหลักธรรม และรัฐธรรมนูญ อันเป็นกฎหมายสูงสุด ใช้สิทธิ์ในการชุมนุม ก็จะไม่ฟังกฏหมายอื่นแล้ว เราอาจจะได้เห็นประชาชน ประจันหน้ากับผู้ถือปืน เพื่อต่อสู้ ในการเปลี่ยนรัฐบาลโจรให้ได้ โดยยอมผิดกฎหมายยิบย่อย เพื่อเป้าหมายที่สูงกว่า
ครั้นสมเด็จพระเจ้าตากสิน, ท่านก็อายะขัดขืน ฝืนกฏ
มลเฑียรบาล เพื่อนำไพล่พลหนีไปซ่องสุมกำลัง
ที่เมืองจันทร์ หากไม่มีท่านฝ่าฝืนออกไปวันนั้น
เราก็จะได้ร้องเพลงชาติพม่า อย่างเต็มภาคภูมิในวันนี้
การขัดขืนหมายจับของ พ.ต.ท.ทักษิณฯ ก็อาจอ้างอารยะขัดขืนได้เช่นกัน หากว่าท่านขัดขืนเพื่อเป้าหมายทางศีลธรรมอันสูงกว่ากฏหมาย แต่วันนี้ท่านขายทั้งหุ้นชินคอร์ป และหุ้นเรือใบแล้ว ท่านเคยรักอะไรจริงบ้าง ที่นอกจากเงินและพวกพ้อง
- การเมืองไทย กำลังเข้าสู่จุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์
ที่สำคัญมากๆ ที่จะรื้อระบบการเมืองครอบครัว,
ระบบพรรคพวก นักการเมืองหน้าเก่าๆ ที่จ้องจะงาบ
งบประมาณของชาติยกชุด
- เราจะมีโอกาสได้เห็นวิชามารต่างๆ ที่รัฐบาลงัดออกมาเป็นกลยุทธ์ตอบโต้ แต่เป็นการตอบโต้เชิงนโยบาย ที่เรามองด้วยตาเปล่าไม่ค่อยเห็น และมองไม่ค่อยออกว่าเป็นวิชามาร เช่นการดิ้นไปขอใช้อำนาจศาลแพ่ง, การให้กระทรวงศึกษาธิการออกหนังสือถึงมหาวิทยาลัยต่างๆ ไม่ให้เข้าร่วมชุมนุม แต่หากเราเห็นมหาลัยไหนดื้อออกมาร่วมชุมนุม นั่นคือ มหาลัยนั้นใจถึง อารยะขัดขืนด้วยเช่นกัน ทั้งๆ ที่รู้ว่ามีโทษ หรืออาจจะถูกตัดงบ, หากวิชามารแบบทื่อๆ หน่อย ก็เป็นการจัดม๊อบ เพื่อให้มาชนกับม๊อบเพื่อให้เกิดการกระทบกระทั่งกัน แล้วจะได้ใช้กำลังติดอาวุธของรัฐเข้าปราบโดยชอบธรรม, การขอกำลังทหารมาเสริม ทั้งๆ ที่สถานการณ์ยังคุมได้อยู่ แต่เป็นการดิ้นรนดึงทุกๆ เครื่องมือออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์ แต่ทหารก็ยังนับว่าทันเกมส์นักการเมืองอยู่ จึงปฏิเสธไปฯลฯ
- อย่าไปรังเกียจ เหยียดกลุ่ม นปช., นปก, หรือดูแคลนเขาว่าถูกรับจ้างมา, ไม่มีความรู้, เป็นชนชั้นกรรมกร ฯลฯ เขาเป็นเพียงกลุ่มคนที่เป็นเหยื่อของระบบ, เป็นกลุ่มบุคคลที่น่าสงสาร, ที่ถูกปลุกปั่น, ถูกกระตุ้นด้วยเงิน, ถูกมอมเมาด้วยเหล้า, มีมิจฉาทิฎฐิ ซึ่งถูกหลอกเอาความดีเดิมๆ มาใช้ คือความกตัญญูและรักพี่รักน้องอันเป็นแก่นดีของคนไทย แต่ก็เป็นจุดอ่อนด้วยในเวลาเดียวกัน, "ไม่มีไพร่พลที่เลว มีแต่แม่ทัพนายกองที่เลว"
หากเราไม่โดดเข้าร่วมชุมนุม ก็ลองศึกษาดู
น่าติดตามมากๆ หากมองเกมส์นี้ ในอดีตเราจะเห็นว่า
มีตาอินกะตานา แล้วก็ตาอยู่ ที่คอยจ้องงาบเหยื่อ
ซึ่งที่ผ่านมาเป็นเช่นนี้เสมอๆ เราจึงเห็น นักการเมืองหน้าเก่าๆ
ซ้ำๆ ซากๆ วนเวียน เล่นการเมืองเพื่อประโยชน์ของตนเอง
และพวกพ้อง น่าเบื่อ น่ารังเกียจ น่าสะอิดสะเอียน
น่ารำคาญ อยากอ๊วก แต่รอบนี้ ขอฟันธงว่า..ไม่ใช่
หมากเกมส์นี้ ตาอยู่ไม่ได้กินแน่นอน
หากว่า ฝ่ายประชาชนไม่สิ้นฤทธิ์ไปเสียก่อน
-สังเกตุว่าหลังจากการเข้าตีแบบแตกหัก ยึดทำเนียบ
และสถานที่ราชการต่างๆ แม้จะยึดได้หมดแล้ว
แต่ผลลัพธ์ออกมาล้มเหลว รัฐไม่ยอมลาออก
จะเห็นว่าประชาชนบางกลุ่มเริ่มถอดใจ, ท้อแท้ หมดหวัง
สนามบินเริ่มเปิด, พนักงานรัฐวิสาหกิจเริ่มกลับไปทำงาน
แม้ผู้นำฝ่ายรัฐวิสาหกิจจะขอให้ลางานต่อ
หลายคนเริ่มสนใจยุทธวิธีการใช้กำลัง
ของ พล.อ.พัลลภฯ ที่รุนแรง, รวดเร็ว แม้จะเจ็บปวด
สถานการณ์การอ่อนกำลังอย่างรวดเร็วของฝ่ายประชาชน
ทำให้ต้องปลุกระดมใหญ่อีกครั้ง ภายใต้ Theme ว่า
"สงครามครั้งสุดท้าย"
แต่อย่าลืมว่าสามเดือนเศษกับการชุมนุม ไม่ใช่เรื่องสนุก
งานการก็ไม่ได้ทำ, รายได้ก็ไม่มี เสียเวลาก็เสีย
เหนื่อยก็เหนื่อย แล้วยังพ่ายแพ้อ่อนแรงอีก
หากหัวใจรักชาติ จะเริ่มฝ่อลงไปเรื่อยๆ
จะส่งผลให้ปริมาณคนจะลดลงไปเรื่อยๆ
แต่แนวโน้มความรุนแรง จะวิ่งสวนทางเพื่อชดเชย
กำลังที่ขาดหายไป อันเป็นลักษณะปกติ หากผู้นำการชุมนุม
ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้ว และไม่มีคุณธรรมเพียงพอ
แต่ ณ วันนี้ กระแสผู้คนที่เริ่มรับรู้ ยังลุกฮือขึ้นมาต่อสู้อยู่
ซึ่งยังไม่รู้ว่าจะหมดแรงวันไหน อันเป็นนิมิตรหมายที่ดีที่ประชาชนไทย ตื่นตัวกันเรื่องประชาธิปไตยมากขึ้น 
สูตรการตัดต้ำตัดไฟ ปิดสนามบิน ปิดเกตุเวย์ ร่วมใจกันถอนเงินจากธนาคาร นับเป็นการต่อสู้กับอำนาจรัฐรูปแบบใหม่ที่แปลกแหวกแนว ด้วยอำนาจน้อยๆ ในมือประชาชนที่พอจะทำได้ บางทีการตัดน้ำตัดไฟ หยุดรถไฟ เครื่องบิน อาจช่วยเป็นบทเรียนทำให้ประชาชนพวกที่รับเงินมา สำนึกได้ว่า "กูไม่น่าเลย คนอื่นซวยไปด้วย" ก็เป็นได้ ไม่ใช่ว่ารับเงินเลือกตั้งเขามา แล้วมาทำตาปริบๆ เอาแต่บอกว่าเป็นประชาชนตาดำๆ, แฝงตัวเอาตัวรอดไปกับคนหมู่มาก และระบบประชาธิปไตยเอง ก็คือการกระจายอำนาจ ดังนั้นแล้ว จึงต้องกระจายความเจ็บด้วย คนที่เลือกพวกนี้เข้ามา ประชาชนก็ควรต้องมีส่วนรับผิดชอบร่วมกัน เพื่อจะเป็นบทเรียนไม่เห็นแก่เศษเงินที่เขาโยนมาให้ บางทีคนเราก็ต้องยอมเจ็บเพื่อการเรียนรู้ เป็นธรรมดาที่จะโง่ก่อนฉลาด แต่ว่าอย่าโง่นาน บ้านเมืองจะล่มจม
และท้ายที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นประวัติศาสตร์ประชาธิปไตยไทยๆ ที่ลงเอยด้วย "อำนาจรัฐจักได้มา ด้วยกระบอกปืน" หรือป่าว
จะอย่างไรเสีย พื้นฐานประเทศไทย ก็ยังไม่พร้อมกับการเป็นระบอบประชาธิปไตยเต็มใบ เพราะรากเหง้าของการซื้อสิทธิ์ขายเสียงยังทำได้ง่ายๆ อยู่, 70 กว่าปีของการเป็นประชาธิปไตยแบบล้มลุกคลุกคลาน เป็นบทพิสูจน์แล้วว่า นักการเมืองเข้ามาเพียงบริหารผลประโยชน์ ของตนเองและพวกพ้อง จึงหลงดื่มด่ำในอำนาจ เหมือนยาเสพติด หาผู้ที่มีใจรักชาติและซื่อสัตย์ได้น้อย, หากแม้นว่าผู้นำซื่อสัตย์ แต่ไม่เด็ดขาดไม่สามารถบังเหียนคนรอบข้างให้ซื่อสัตย์ได้ ก็มีค่าน้อย
ทางออกอีกทางหนึ่ง ก็คือการถวายคืนพระราชอำนาจแด่ในหลวง ผู้เปี่ยมด้วยทศพิธราชธรรม ที่เราเคยจำเป็นต้องไปยึดมาจากท่าน เพื่อที่จะค่อยๆ ปรับมาเป็นประชาธิปไตยในแบบไทยๆ ในระดับที่สังคมโลกพอจะยอมรับได้ (Recognition)
ไทยเป็นเมืองพุทธแห่งเดียวในโลก, อันควรสร้างกลไกใช้หลักพุทธในการปกครอง นั่นคือ ผู้มีบารมีมาก(ธรรม) ปกครองผู้มีบารมีน้อย ระบบกษัตริย์ที่มีทศพิธราชธรรมก็ใช่อย่างหนึ่ง, ระบบพ่อปกครองลูก ก็อีกใช่อย่างหนึ่ง, และประชาธิปไตยแบบผู้มีคุณธรรมปกครอง ก็เป็นทางเลือกอีกแบบหนึ่ง ที่จะป้องกันความหายนะในอนาคตข้างหน้าได้ (หากต้องการเอาใจประเทศอื่นๆ ด้วยการเป็นประชาธิปไตย) ประเทศตะวันตกนั้นเขามีกษัตริย์ที่ชั่วร้าย มัวเมาอำนาจ เอาเปรียบประชาชน เข่นฆ่าประชาชน เขาจึงจำเป็นต้องกำจัดระบบกษัตริย์และมีประชาธิปไตยแทน (อ่านแมคเคียวเวลลีผู้สอนคุณธรรมให้เจ้าชาย ประกอบ- Nicholo Macchiovelli)
แต่ท้ายที่สุด (คงอีก 50-100 ปี) ประชาธิปไตยที่สมบูรณ์แล้ว แม้จะปลอดการซื้อสิทธิ์ขายเสียงแล้ว แบบอเมริกาหรืออังกฤษ ก็ยังเสื่อมได้ เพราะนักการเมืองเป็นโจรระดับ advance "ที่แม้แต่ตัวนักการเมืองเอง ก็ยังไม่รู้ตัว ว่าตนเองเป็นโจร" หากเข้าใจการเมืองโลกและเคยฝึกจิต จะเข้าใจประโยคนี้ แล้วประชาชนคือผู้รับเคราะห์ร้ายจากน้ำมือของรัฐ จะได้รับผลร้ายทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น ที่มันน่ากลัวมากๆๆๆ ก็เพราะว่า มันเป็นภัยเงียบที่มองไม่เห็น แม้แต่ประชาชนที่มีการศึกษาแล้วอย่างอังกฤษหรืออเมริกาก็ยังมองไม่เห็น ว่าภัยที่เขากำลังประสบอยู่ทุกวันนี้คืออะไร มีต้นเหตุมาจากไหน ได้แต่ล้มตายและจิตเสื่อมกันไป ก็ยังไม่รู้ตัว เอาแต่แก้ปัญหาที่ปลายเหตุไปวันๆ หรืออาศัยแต่ UN เป็นตัว Joker แต่ไม่เคยมองลึกลงไปที่ต้นเหตุ (เพราะไม่เคยรู้อริยสัจ)
อย่าลืมว่า เมื่อไหร่ที่เราชื่นชมความยิ่งใหญ่ของอังกฤษ, ฝรั่งเศส, สเปน, อเมริกา, ดัชน์, โปรตุเกสฯลฯ ของพวกชาติมหาอำนาจในอดีต, นั่นคือ เราชื่นชมความเป็นโจรของเขาด้วย, เพราะทรัพย์สินและความร่ำรวยที่ได้มา ล้วนมาจากการปล้นฆ่าคนในประเทศอื่นๆ ด้วย อันเรียกเท่ห์ๆ ว่า "การล่าอาณานิคม" (Colonisation) ณ วันนี้ การปล้นมิใช่การใช้กระบอกปืนและเรือรบแบบในอดีต แต่เป็นสิ่งที่แทรกซึมมาตามความฉลาดที่สูงขึ้น เมื่อโลกเปลี่ยนไป แต่มันซึมลึกทำให้เรามองไม่เห็นด้วยตาเปล่าเหมือนกับศรัตรูตัวเป็นๆ ในอดีต แต่เขายังสวมหัวใจโจรเหมือนเดิม เพียงแต่มาแบบสุภาพ ซ่อนมีดไว้ข้างหลัง เราจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อถูกสูบเลือดหมดตัว แบบที่เขาสูบประเทศใกล้บ้านย่านละตินอเมริกานั่นกระไรเล่า
จริงๆ แล้วหากยึดตามทฤษฎี Realism (ทฤษฎีหลักๆ ทางความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ)และความเป็นจริงของโลก ก็จะพบว่านานาอารยะประเทศทั้งหลาย ไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอกว่าคุณจะเป็นประชาธิปไตยชนิดไหน เขาสนใจแต่ว่าคุณมีผลประโยชน์ต่อเขาหรือเปล่า, ประเทศสิงคโปร์เอง ก็ไม่ได้เป็นประชาธิปไตยเต็มใบ แต่ก็ยังเป็นลูกรักของอเมริกา เพราะอุทิศตัวและหัวใจให้อเมริกาใช้เป็นฐานทัพ
และประเทศต้นแบบประชาธิปไตยเอง ก็ใช้ประชาธิปไตยเป็นเพียงหุ่นเชิด (Puppets) ในการแสวงหาประโยชน์ให้ตนเองโดยชอบธรรม โดยอ้างหลักประชาธิปไตยเพื่อสันติภาพ (Democracy Peace Theory) อย่างอเมริกาอ้างความชอบธรรมในการรุกรานอิรัก แบบสั่วๆ โดยเข้าไปหลอกในที่ประชุมสมัชชาใหญ่สหประชาชาติในปี 2003 เพื่อขออนุมัติทำสงคราม โหดเหี้ยมในการฆ่าคนนับแสน เพียงเพื่อผลประโยชน์น้ำมันของผู้นำและพรรคพวกแค่ไม่กี่คน แต่อ้างประชาธิปไตย หรือแม้แต่รุกรานประเทศประชาธิปไตยบางประเทศ เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง โดยอาศัยกองโจร ที่เรียกอย่างเท่ห์ ว่า CIA
หากเรายังมองเห็นว่าอเมริกาคือพระเอก, ส่วนกลุ่มอัลไกด้า คือผู้ร้าย ก็แสดงว่านั่นเป็นผลมาจาก Propaganda อันซับซ้อนของอเมริกาและอังกฤษที่ทำงานได้ผล รวมถึงอิทธิพลของหนังฮอลิวูด ที่แม้แต่ประชาชนของตนเองก็ยังไม่รู้สึกตัว ว่ารัฐของตนคือผู้ร้ายที่ร้ายกาจที่สุดมีอำนาจนิวเครียร์ในมือ และเป็นผู้ก่อการร้ายในคำนิยาม Terrorism ที่ตัวเองจำกัดความเสียเอง (ดูข้อมูลเพิ่มเติมของ Professor Noam Chomsky) ร้ายกาจก็เพราะว่าเป็นศรัตรูที่มองไม่เห็น, ไม่มีตัวตน แม้แต่คนอเมริกันเอง ก็เกิดความเชื่อกันในวงกว้างในทฤษฎี Conspiracy Theory หรือทฤษฎีสมรู้ร่วมคิด ที่คิดกันว่า มีกลุ่มบุคคลลึกลับบงการรัฐบาลอเมริกันอีกทอดหนึ่ง, หรือแม้กระทั่ง Michael Moore นักสารคดีผู้โด่งดังของอเมริกา ก็ยังเชื่อแบบนี้ (ดูเพิ่มเติม Fahrenheit 9/11) แต่แท้ที่จริงมันคือศรัตรูที่อยู่ภายในตัว ที่แม้กระทั่งตัวผู้นำ Bush เองก็ยังไม่รู้ตัวเอง ว่ามีผู้ร้ายซ่อนอยู่ทั้งในตัวเขาเอง และในตัวของประชาชนชาวอเมริกันทุกๆ คน ความน่ากลัวอันนี้เกิดจากการไม่รู้จักตัวเอง อันเป็นศรัตรูที่ร้ายกาจที่สุด (อวิชชา) อเมริกานั้น ไม่มีใครลุกขึ้นสู้หรอก เพราะว่าศรัตรูนั้น มองไม่เห็น จนกว่าอเมริกาและอังกฤษจะเริ่มพังให้เราเห็นก่อน, เหตุการณ์สั้นๆ ง่ายๆ ชัดๆ 1/100 จากผลสะท้อนของระบบทุนนิยมนั้น ก็คือการระเบิดตึกคู่เวิลเทรดทาวเวอร์ เมื่อปี 2001 นั่นปะไร, และระเบิดในลอนดอนเมื่อ 2006 ที่ทำให้คนอเมริกันและอังกฤษทุกวันนี้อยู่อย่างขวัญผวา แต่คนอเมริกันกลับไปเชื่อในทฤษฎี Conspiracy Theory มากกว่า อันเป็นพื้นฐานมาจากวิธีการคิดแบบบุคคลาธิษฐาน (Personitification) ซึ่งมองไม่เห็นต้นเหตุเพราะไม่เคยมองเข้าไปในตัวตนของตนเอง หากไม่พบพระสัทธรรม จะไม่มีทางมองเห็นต้นเหตุนี้ ตอนประกาศสงคราม บุชก็ยังพูดทื่อๆ ไม่เข้าใจตัวเองและหลอกคนอเมริกันเลยว่า "Why do they hate us?" ไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งโง่?
-คนอเมริกัน จึงต้องเจ็บต้องตายเพราะการบริหารประเทศชาติ, คิดสิว่า ผู้นำก็คือตัวแทนลักษณะโดยรวมของคนทั้งชาติ ผู้นำเป็นอย่างไร, ก็สะท้อนบุคคลิคคนส่วนใหญ่ในชาติ เพราะเลือกกันขึ้นมา ผู้นำที่ก้าวร้าว ก็แสดงถึงคือคนส่วนมากก้าวร้าว ถึงได้ชอบคนก้าวร้าว, ผู้นำที่โลภ ก็เพราะว่าคนที่เลือกนั้นโลภ อันเป็นไปตามทฤษฎีการดึงดูด หรือทฤษฎีแม่เหล็ก ประชาชนที่เลือกเขาขึ้นมา ก็ต้องเจ็บต้องตายเพราะเขาเช่นกัน อันเป็นปกติของแรงสะท้อนแบบประชาธิปไตย
ความเสื่อมของระบบทุนนิยม บริโภคนิยม อันคืนคลานเข้ามามีแบบเยอะมากๆๆๆ ทั้งใกล้ตัวและไกลตัว แต่มันมาแบบเรามองไม่เห็น, คิดสิว่า ภาวะ Global Warming ก็คือหนึ่งในนั้นที่เห็นชัดที่สุด ก็ขนาดว่า เห็นชัดที่สุด เราก็ยังมองไม่ค่อยจะออกกันสักเท่าไหร่เลย แม้ว่านากิสจะถล่ม, แผ่นดินไหวในจีน, ซึนามิ, หิมะตกในเวียดนาม, น้ำแข็งขั้วโลกละลาย, เราร้อนตับแตกขึ้นทุกปีๆ, ฤดูร้อนที่อังกฤษ อากาศดันหนาว, ขนาดธรรมชาติมาเตือนถึงเพียงนี้ เราก็ยังไม่ค่อยจะสนใจว่าต้นเหตุมันคืออะไร จากนี้ต่อไป เราจะได้เห็นคนตายเพราะภัยธรรมชาติครั้งละเป็นแสนๆ คน ทุกๆ ปีที่ชัดเจนมากขึ้นๆ อันเป็นผลพวงมาจากการเจริญขึ้นของวิทยาศาสตร์ในรอบ 50 ปีที่ผ่านมา และเราๆ ทุกคนที่เสพสุขจากอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ทุกๆ ชนิดนี้แหละ ต้องเป็นผู้รับผิดชอบร่วมกัน อย่าไปโทษธรรมชาติเลย ท่องสูตรของนิวตันเข้าไว้ Action = Reaction, อันเป็นกฎเดียวกับคำว่า "กฎแห่งกรรม"
ปลายทางอันล่มสลายโดยสมบูรณ์ ของระบอบประชาธิปไตยแบบทุนนิยมนั้น น่ากลัวไม่แพ้ความเป็นโจรในอดีตของชาติมหาอำนาจ, แต่มีคนผู้หนึ่งได้คิดระบบทางแก้ไว้ให้เราแล้ว ที่จะป้องกันบ้านเมืองและความเสื่อมของเราในอีก 50-100 ปี แต่เราอาจจะไม่ค่อยสบายนะ ไม่แฮปปี้กับระบบนี้เท่าไหร่ เพราะมันสวนทางกับกิเลสของเรา นั่นคือ ผู้ที่คิดคำสั้นๆ ว่า "พอเพียง" และ "บุญนิยม" ที่จะทำให้เราย้อนยุคกลับไปสู่สังคมร่มเย็นสงบสุขแบบอดีต พึ่งพาตนเอง (อัตตาหิฯ) อันเป็นการตบหน้าระบบทุนนิยมอย่างแรง ที่เน้นการค้าแบบ Inter-dependence หรือการพึ่งพาผู้อื่น, ที่มีแต่สิ่งยั่วยุทางเพศและการมอมเมา หลงทาง จนเราได้อันดับ hi5 จะแซงหน้าสหรัฐฯ อยู่แล้ว และยอดการดื่มเหล้าสูงระดับต้นๆ ของโลก, คิดสิว่า หากเบียร์ช้างเข้าตลาดหุ้นไทยได้ จะเกิดอะไรขึ้นกับลูกหลานเยาวชนเรา "เงินทองคือของมายา ข้าวปลาสิของจริง" (หม่อมเจ้าสิทธิพร กฤดากร) อย่าไปหลงทางกับการมีเงินมาก, เคยเห็นคนตายที่ไหนหอบเงินไปด้วยได้บ้าง?
ดูเหมือนว่าการอยู่ในยุคนี้ แค่เป็นคนดีนั้นดูจะไม่พอเสียแล้ว แต่จะต้องโง่น้อยๆ ด้วย (ลดอวิชชา) ในการรู้จักโลกกว้างภายนอกและโลกภายในตนเอง ไปพร้อมๆ กัน
นิทานเซ็นเล่าว่า พระอาจารย์เห็นเด็กกำลังมาแอบขโมยผลไม้ที่สวนหลังวัด พระอาจารย์รีบวิ่งเข้าไปหาแล้วเอาบันไดไปวางพาดไว้ที่ต้นไม้ แล้วเดินกลับมาอย่างหน้าตาเฉย.... นั่นเพราะในจิตของพระอาจารย์ กลัวว่าเด็กจะตกต้นไม้นั่นปะไร
จบ
ศิษย์เอกในพระสัมมาสัมพุทธเจ้าภาควิชาการเมืองระหว่างประเทศ,
มหาวิทยาลัยน็อตติงแฮม ประเทศอังกฤษ
3 กันยายน 2551
