ความละเอียดของการลักขโมย

วันก่อนซื้อนมขวดละ 11 บาท
วันต่อมา ที่ร้านเดียวกัน ขวดเท่าเดิม ขนาดเท่าเดิม 23 บาท
ทำไมราคาห่างกันเยอะจัง
ผมมองว่าวันก่อนพนักงานในร้านอาจติดราคาผิด จึงไม่ได้พูดอะไร
แต่พอกลับมาที่รถ จะสตาร์ทรถ มีความคิดกลับมาวูบหนึ่งว่า
ถ้าเขาติดราคาผิดจริง เราควรจะไปจ่ายส่วนที่ยังค้างของวันก่อน
นึกได้ผมเลยรีบไปบอกเค้าว่า สองวันนั้น ราคามันไม่ตรงกัน

มองได้ว่า การที่เราไม่ได้ทักท้วงอะไรแต่แรก
เพราะเรากลัวว่า เราจะต้องเสียในส่วนต่างให้เขาคืน
มันคือความโลภที่แอบแฝง มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เหมือนเราเก็บกระเป๋าตังค์ได้ แล้วไม่ส่งคืน
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเจ้าของวิ่งเต้นค้นหาอยู่
มันทำให้เราจิตใจขุ่นมัว เพราะการปิดบังซ่อนเร้นความจริง
ในขณะเดียวกันก็ขุ่นมัวมากขึ้นเพราะมีความโลภเป็นเหตุ

ดังนั้นการเดินเข้าไปบอกความจริง และเสียตังค์ในส่วนที่เราควรจะต้องเสีย
จะทำเราไม่ติดค้างหนี้สินใดๆ ต่อกัน แล้วก็อีกอย่างคือ สบายใจ
ปรากฎว่าพอเข้าไปที่ร้าน บอกเค้าว่าอันเดียวกันแต่ราคาไม่เท่ากัน
น้องคนขายบอกว่า
อ๋อ..มันเป็นโปรโมชั่นในแต่ละวัน