ไอดารี่

การบันทึกประจำวัน หรือไดอารี่นั้นสำคัญมาก
ในทางการสืบสวน เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ ที่จะเชื่อมโยงเหตุการณ์ได้เกือบทั้งหมด
เมื่อมีคดีฆาตกรรม หรือการฆ่าตัวตาย หรือแม้กระทั่งคดีคนหาย หรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับคน
สิ่งแรกที่ผมจะค้นหาคือไดอารี่
เป็นกุญแจที่ไขปริศนาได้แทบทุกอย่าง และรวดเร็วที่สุด

ตอนเป็นเด็ก เรามักเห่อซื้อไดอารี่มาเก็บ เพราะดูเหมือนเท่ห์
เพราะผู้ใหญ่บอกให้เขียน หรือลองเขียน
จริงๆ แล้วอาจเขียนได้ประมาณสิบหน้า
หน้าแรกจะยาวหน่อย แล้วค่อยๆ ลดลงมา
กล่าวถึงแค่ตื่นนอนกี่โมง ไปโรงเรียน กินข้าว เจอหมา กลับบ้าน เข้านอน
เมื่อเหตุการณ์มันซ้ำๆ ซากๆ เราจะค่อยๆ ลดการเขียนลง
จนกระทั่ง เห็นว่าไม่สนุก หมดความตื่นเต้นแล้ว เลิกดีกว่า

จริงแล้วสาระในการบันทึกในแต่ละวันนั้น คือการได้ทบทวนตนเอง
ตั้งแต่เช้าจรดเย็น จนถึงก่อนเข้านอน ว่าได้ทำสิ่งใดอันเป็นสาระบ้าง
หากไม่มีอะไรเป็นสาระ ก็จะได้ตั้งต้นใหม่
เป็นการนึกทบทวนโดยละเอียด
เป็นการหัดจินตนาการกับการเขียนบันทึก
(Immagination is more important than knowledge, อัลเบิร์ต ไอสไตน์)
เป็นการฝึกให้สมองได้มีงานทำ จะได้ระลึกรู้มากขึ้น
ดังนั้น การตั้งต้นในวันต่อไป จึงมีการระลึกรู้มากขึ้น ใส่ใจในรายละเอียดมากขึ้น

ด้วยความที่เรามองชีวิตในชาตินี้ เป็นแบบฝึกหัดเล่มใหญ่
มันอาจมีการทดลองบ้างในแต่ละวัน ว่าลองทำอะไร
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับใจเราบ้าง เราสามารถพิสูจน์สมมติฐานได้หรือไม่
สิ่งนี้ต่างหาก กลายมาเป็นแก่นสารในการบันทึกในแต่ละวันของผม
โลกยุคนี้ หรือโลกยุคไหน มนุษย์ล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น มีรัก โลภ
ผสมปนเปอยู่ตลอดเวลา ต่างกันเพียงแค่วัตถุที่ใช้และวิธีการ
ไม่ว่าจะไปเกิดในอีกหมื่นปีข้างหน้า คนก็ยังเหมือนเดิม
แต่วิธีการอาจจะล้ำยุค ลึกซึ้งกว่าโลกปัจจุบันนัก
การบันทึก จึงย้ำไปที่การดูความกระเพื่อมของใจ
เหตุการณ์ในแต่ละวัน มันมีอะไรบ้างที่สอนเรา โดยธรรมชาติ

รูปแบบการบันทึกก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
เดิมต้องเป็นสมุดเล่มน่ารัก แต่ ณ วันนี้ ผมกลับเลือกการพิมพ์จากคอมพ์ฯ
เมื่อวัตถุมีการพัฒนา ผมก็จะใช้ประโยชน์จากวัตถุให้สูงที่สุดด้วยเช่นกัน
สมุดนั้น มีคุณค่า คลาสสิค เป็นลายมือแท้ๆ น่าเก็บสะสม
แต่ถ้าไฟไหม้บ้านก็เจ๊ง หรือปลวกกิน ก็หมดประโยชน์
เก็บไว้แต่ในบ้าน ผู้อื่นจะมาสรรหา คัดเอาประโยชน์แก่นสารใดๆ ไปมิได้
แม้จะอ่านได้ แต่ก็อ่านลายมือได้ยาก
การโพสขึ้นอินเตอร์เนต จึงเป็นไปเพื่อเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นได้ด้วย
การบันทึก จึงต้องระวังการใช้คำไปโดยอัตโนมัติ ไม่ให้ตกไปสู่คำที่ชั่ว
เป็นการขัดเกลาตนเอง ในแต่ละวัน เป็นการใช้เวลาในทางที่ถูกต้อง
เป็นการสอนตนเอง แล้วทดลอง, สรุปผลด้วยตนเอง
อีกประการหนึ่ง ผมพิมพ์ได้เร็วกว่าการเขียนหลายเท่านัก
จึงเลือกการโพสขึ้นอินเตอร์เนตเป็นที่ตั้ง
วันหนึ่ง เซิฟเวอร์อาจจะพัง ข้อมูลอาจจะหายก็ไม่เป็นไร
คิดซะว่าไฟไหม้บ้าน
สาระจริงๆ ไม่ได้อยู่ที่ตัวสมุดสวยงาม หรือโฮสดี
แก่นแท้ๆ ของการบันทึก คือการดำเนินไปเพื่อปรับทางเดินจิตเราต่างหาก