กิจกรรมการลดความสำคัญตนเองของผมยังดำเนินต่อไป
เพราะเรารู้ว่า การสำคัญตนนั้น มีโทษหนักเช่นไร
(อ้างถึงหัวข้อ อยากสำคัญ)
เหมือนผมกำลังทดลองทฤษฎีอะไรบางอย่าง
มันรู้สึกสนุก ตื่นเต้น อยากรู้ผล แต่การเรียนรู้ผลนั้น
เราต้องมีเครื่องมืออย่างหนึ่ง ที่ใช้ตรวจสอบ วัดผล วิเคราะห์
ถ้าเป็นงานวิจัย ก็อาจใช้โปรแกรม SPSS
แต่การวัดที่จิตใจนั้น ไม่มีเครื่องมือใดที่เที่ยงแท้แม่นยำ
เครื่องมือนั้น เราต้องสร้างขึ้นมาด้วยตนเอง นั่นคือ การรู้สึกตัว
ผมกำลังหัดสร้างเครื่องมือนี้อยู่
คำขอโทษและขอบคุณ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นง่ายๆ
ที่ควรทำให้เป็นอัตโนมัติ
นอกจากนี้ยังพบว่ามีอย่างอื่นอีก ที่เป็นกิจกรรมที่ดำเนินไปเพื่อ
เป้าหมายของเรา
ผมจอดรถข้างทาง แต่ตรงข้างทางมีพ่อค้าแม่ค้าขายของ
ซึ่งบังร้านของเขา เต็มๆ ผมกลัวเค้าจะแช่งเพราะเขามองมา
พอลงจากรถเลยไปบอกเค้าว่า ขออนุญาตจอดทำธุระแป๊ปนึงคับ
เค้ายิ้มให้ บอกว่าตามสบายเลย
อย่างนี้เรียกว่า Win Win ทั้งคู่
ผมรู้สึกเย็นวาบขึ้นไปที่สมอง อารมณ์เหมือนตอนหยุดรถกราบพระ
แล้วจะขออาสาไปส่งพระ
มันเป็นความรู้สึกเดียวกัน
ผมรู้สึกเย็นใจอยู่นานหลายชั่วโมงเชียว
การค้นพบนี้ เป็นหลักฐานที่น่าเชื่อว่าผมเดินมาถูกทาง
ของกิจกรรมการลดความสำคัญตนเอง
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น