ปกติผมไม่เล่นหวย ไม่ซื้อหวย ไม่เล่นพนันเสี่ยงโชคใดๆ
เพราะรู้ว่า มันไม่ถูกง่ายๆ แค่โยนหัวก้อยยังไม่ค่อยจะถูกเท่าไหร่เลย
แล้ววันหนึ่งผมก็ซื้อหวย แต่ไม่ใช่เพราะว่าอยากรวย ได้เลขเด็ด
แต่ผมเห็นเด็กหนุ่มขายหวยคนหนึ่ง ยืนขายไม่ต่ำกว่าชั่วโมง
ยังขายไม่ได้สักใบ
ผมชื่นชมในความขยันทำมาหากิน โดยไม่คิดชั่ว ลักวิ่งชิงปล้น
เขาขายเพียงเพื่อแค่ดำรงชีพ กินอยู่หลับนอนแบบง่ายๆ
ไม่ได้อยู่ภายในอำนาจทุนนิยมที่หวังเป็นมหาเศรษฐี รวยทางลัด
โดยคิดชั่ว แล้วทำชั่ว
จริงๆ แล้วชีวิตคนเรามันไม่ได้ต้องการอะไรมากมายเกินกว่าปัจจัยสี่
นอกนั้นเป็นเพียงเปลือกที่ห่อหุ่ม เพื่อนำมาอวดกัน เพื่อสนองความไม่เคยพอของตน
ความพอเพียงจึงอยู่ที่ตน ไม่ได้อยู่ที่จะต้องมีมากเท่าไหร่จึงจะพอ
ผมซื้อหวยเขาโดยที่ไม่ได้ดูตัวเลขด้วยซ้ำไป
แต่สาระคือการให้กำลังใจคนที่คิดดี ทำดี ให้อยู่อย่างนี้ไปนานๆ
จึงบอกเขาว่า ที่ซื้อนี้เป็นการให้กำลังใจทำดีต่อไป อย่าไปคิดชั่ว
จริงๆ แล้วบุคคลิกเขา เป็นบุคคลกลุ่มเสี่ยง ที่เสี่ยงต่อการติดเหล้าและยาเสพติด
การติดเหล้าและยาเสพติดนั้น จะเพิ่มแรงจูงใจเพื่อแสวงหาทรัพย์มากเป็นทวีคูณ
การคิดชั่ว ทำชั่ว ทำผิดกฎหมาย ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน จึงมากตามสิ่งที่เสพ
หลงทางได้ง่าย
ผมจึงไม่คิดดูแคลนเด็กเสริฟ คนขายของข้างทาง ยาม คนเก็บขยะ
แต่จะพูดจากับพวกเขาอย่างนอบน้อม และชื่นชมพวกเขามากกว่านายผม
ที่เป็นระดับนายพัน นายพล แต่มากด้วยความเห็นแก่ตัว เห็นผิดเป็นชอบ
เอาแต่ผลประโยชน์ตัวเองไปวันๆ
ยิ่งตำแหน่งสูง มีคนไหว้มาก ก็ยิ่งหลงระเริง มัวเมา
วันจันทร์ที่ ๒ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๐
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น