คุณค่าของเงินน้อยนิด

ผมเคยรำคาญเหรียญบาท เหรียญสลึง เวลาที่ซื้อของเป็นเศษ
หรือแม้กระทั่งเงินทอนจากกระเป๋ารถเมล์
แล้ววันหนึ่ง ก็เข้าใจว่า ผมไม่ได้กินข้าว ซื้อขนมกินไม่ได้
เพราะขาดเงินไป 1 บาท มีเงินไม่พอ
ครั้งหนึ่งผมเคยเก็บหอมรอมริบสุดโต่ง ถึงขนาดไม่ยอมขึ้นรถเมล์
แต่ใช้วิธีการเดินแทน เป็นระยะทางไม่ต่ำกว่าห้ากิโลเมตรต่อวัน
เพียงเพราะเสียดายค่ารถเมล์ 1 บาท ครั้งนั้นผมเห็นคุณค่าของเงิน
ในแต่ละบาทมาก
แต่เวลาผ่านไปไม่กี่ปี ผมใช้ชีวิตอยู่ในสังคมเมือง ทำให้ผมหลงลืม
คุณค่าของเงินเล็กน้อย หาว่าด้อยค่า ราคาต่ำ หนักกระเป๋า
ไม่รู้จักเก็บ ไม่รู้จักกระปุกออมสินอีกต่อไป
ต้องขอบคุณราคารถเมล์ ที่ยังพ่วงเศษสลึง ห้าสิบสตางค์
เพื่อให้เรารู้คุณค่าของเหรียญเล็กน้อยเหล่านี้
ร้านค้าใหญ่ๆ แม้ส่วนต่างกำไรเพียงแค่สลึงหนึ่ง แต่ถ้าเป็นล้านหน่วย
ก็มีนัยยะสำคัญไม่น้อย
วันหนึ่ง เหรียญเล็กน้อยนี่แหละ จะช่วยชีวิตเรา