ผมว่างเว้นจากการจดบันทึกหลายวัน เพราะอ้างว่าไม่ว่าง
กลายเป็นว่าผมว่างเว้นจากการสังเกตุ การหยุด การตั้งสติ ดูใจ
กลายเป็นว่า ผมให้ความสำคัญกับสิ่งภายนอกมากเกินไป
จนเกินพอดี
เพราะชีวิตเรา พึ่งพาสิ่งภายนอกมาก ไม่อิสระ เหมือนติดกับ
สับสน งุนงง เบื่อหน่าย เซ็ง เครียดกับมัน ไม่นิ่ง ทรมาน
เมื่อสิ่งภายนอกต่างๆ ที่เราเอาใจเข้าไปยึดเหนี่ยว พึ่งพิง
เกิดการเรรวน ซวนเซ
เราจึงกลายเป็นซวนเซไปด้วย
สมมติเรา พึ่งพาสิ่งภายนอก สัก 10 อย่าง
แล้วถ้าเกิด 10 อย่างนั้น เกิดอาการรวนพร้อมกัน
เรามิถึงกับอกแตกตายเชียวหรือ
ณ วันนี้ ผมมีสิ่งภายนอก ประมาณ 5 อย่างที่มันรวน
ที่เอาตัว เอาใจไปฝากไว้ ทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงาน
ปรากฎว่า มันรวนพร้อมกัน เหมือนคอมพิวเตอร์
ที่เครื่องรวนพร้อมกัน ทั้งซอฟแวร์และฮาร์ดแวร์
มันจะเกิดอาการแฮงค์บ้าง
เหมือนใจเราตอนนี้ ที่งงๆ เบลอๆ อะไรก็เร่งรีบ
การแก้ปัญหาจึงอยู่ที่การ Restart
สาระของมันก็คือ หยุดเพื่อเริ่มต้นใหม่
วันอังคารที่ ๒๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๐
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น