เพื่อนคือด่านที่สามของชีวิต

ด่านแรกที่มนุษย์เจอ คือพ่อแม่ ต่อมาคือครู แต่อันต่อมาสำคัญไม่แพ้ใครคือเพื่อน
เมื่อใดที่อยู่ไกลพ่อแม่ ห่างตาครู เมื่อนั้น เพื่อนจะมีอิทธิพลยิ่งกว่าสิ่งใด
ชักจูงไปในทางใดก็ได้ เหมือนกระแสน้ำที่ชักพาไป
เพื่อนที่ดีมักชักจูงไปในทางที่ขัดใจเราเสมอ นั่นเป็นธรรมชาติ
เพราะอะไรที่ดี เรามักไม่ค่อยพอใจ กระแสสังคมมักพาเราเอนลู่ลงต่ำ
แล้วเรามักจะหลงทาง คิดว่ากระแสสังคมนั้นแหละดี

เด็กรุ่นใหม่หลายคน เลือกเรียนคณะต่างๆ เพียงเพราะเลือกตามเพื่อน
แล้ววันหนึ่งเราก็รู้ว่า เพื่อนไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิต
กว่าจะรู้ก็แทบสายเกินไปเสียแล้ว
วันหนึ่งต้องแยกจากกัน ต่างคนต่างไป ใครไปดีก็ไป ไปร้ายก็แล้วแต่เวรกรรม
ทิ้งไว้เพียงแต่ผลของการที่เราไม่ได้ตัดสินใจด้วยตนเองจริงๆ
การเลือกและที่เคยทำตามเพื่อนจึงล้มเหลวในท้ายที่สุด
เราต้องตั้งอยู่บนความเชื่อมั่นของตนเอง บนเส้นทางของตนเอง
เพื่อนจึงทำได้เพียงแค่แนะนำ เป็นเพียงแค่เส้นประ.....เพื่อชี้นำ
ไม่ใช่ลากเส้นตรง ให้เราเดินตาม
จริงๆ แล้วเพื่อนเรา ไม่ได้รักเรามากมาย เพราะธรรมชาติสัตว์ก็ต้องรักตัวเองก่อน
ทำให้ตัวเองมีความสุขก่อน เพื่อนทีหลัง การร่วมทุกข์ร่วมสุขจริงๆ นั้นหายากมาก
เพื่อนผมอยู่กรุงเทพฯ มาทำงานชั่วคราวที่เชียงใหม่
โทรหาเพื่อนที่อยู่เชียงใหม่ ให้ช่วยงานชนิดหนึ่ง
ช่วยปลีกเวลานิดหนึ่งไปดูพื้นที่ให้หน่อย ตัวเองกำลังเดินทางมา แต่ไม่ทัน
ปรากฎว่าโทรหาเพื่อนที่เชียงใหม่ 5 คน ไม่มีใครว่าง ไปดูให้ซักคน
เขาโทรมาหาผมเป็นคนที่ 6 พร้อมกับทำเสียงเหนื่อยๆ หมดหวัง
ประกอบกับเป็นเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทกับผมเท่าไหร่นัก
แต่ความหวังเขาลุกโชติช่วงอีกครั้งหนึ่ง เมื่อผมบอกเดี๋ยวจะจัดการให้
ผมไม่รู้ว่าคนอื่นๆ ปฏิเสธด้วยเหตุผลใด
อาจจะเป็นเพราะเป็นเวลาเย็น เลิกงานแล้วเป็นเวลาส่วนตัว,
ระยะทางไกลเปลืองเงิน น้ำมัน, ติดงานอย่างอื่นอยู่ฯลฯ
ผมก็ติดภาระกิจเช่นกัน เรื่องส่วนตัวสำคัญเสียด้วย
แต่ร้อยวันพันปีเพื่อนจะมาขอความช่วยเหลือ ไม่ได้มีโอกาสนี้บ่อยๆ
ที่จะรับใช้เพื่อนบ้าง หากผมปฏิเสธไป ผมจะนึกเสียใจไปชั่วชีวิต
คนทั่วไปเรายังให้ความช่วยเหลือ แต่นี่เป็นเพื่อนเรา ผมจึงรับปากจะทำให้ทันที
เสียสละความสุขส่วนตัวบ้าง ไม่ใช่เรื่องยาก เสียสละเงินทองเพื่อคนอื่นบ้าง
ก็เพื่อฝึกการเป็นผู้ให้
เพื่อนที่ดีจึงไม่ใช่เพื่อนที่คอยชวนเราไปกินเหล้า เห็นเราตกทุกข์ได้ยากแล้วเฉยเมย
ชักจูงไปในทางที่ผิด แล้วพากันหลงระเริง แต่เป็นเพื่อนที่คอยชี้นำเมื่อเราจะหลงทาง
เป็นเพื่อนที่เสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อเราได้บ้าง เป็นเพื่อนที่รู้จักการเป็นผู้ให้
ไม่ใช่เอาแต่ได้
เราเป็นคนเช่นไร เราก็จะดึงดูดเพื่อนชนิดนั้นมาอยู่ด้วย
หากในขณะใดที่เรากำลังเปลี่ยนไป หากเพื่อนไม่ขยับตาม
ก็จะค่อยๆ หลุดจากกันไปทีละนิด จนกระทั่งหลุดไปโดยธรรมชาติ
เพราะระดับความคิด วิธีคิด การกระทำต่างกัน
จึงเรียกกันว่า ทางใครทางมัน
เมื่อเราขึ้นไปบนที่สูงได้ ก็ควรฉุดเพื่อนมาด้วย หากยังรักยักผูกพันกัน
ในทางกลับกัน แต่หากเมื่อใดที่เราลงที่ต่ำ ก็อย่าฉุดเพื่อนลงมาด้วย