น้ำใจนั้น งดงามเสมอ

ที่ Sainsburry ซุปเปอร์มาเก็ต
ด้วยความเป็นกะเหรี่ยงไม่รู้เรื่องอาหารสำเร็จรูปแบบอังกฤษ
ยืนงงอยู่ที่ชั้นวางของอยู่นานว่าจะเอาไงดีวะ จะซื้อดีหรือเปล่า
อันนี้มันจะใช่ในแบบที่เราต้องการหรือเปล่า

เพราะมันแพงโขอยู่ จะซื้อมั่วไม่ได้
ไม่แน่ใจ เลยถามหญิงพื้นเมืองที่ยืนอยู่ข้างๆ

ว่ามันใช่สิ่งที่เราต้องการหรือเปล่า
ไม่น่าเชื่อว่า แค่คำถามสั้นๆ
เขาจะพาผมไปเดินหาที่สิ่งที่ผมต้องการในซอกนั้นซอกนี้
พอไม่เจอ เขาก็บอกผมว่ารอแป๊ปนะ แล้ววิ่งหายไปไหนไม่รู้
สักห้านาที กลับมาพร้อมกับสิ่งที่ผมต้องการในมือเธอ

อึ้ง!
ไม่คิดว่ามนุษย์หุ่นยนต์ในอังกฤษ
จะมีคนมีน้ำใจงามขนาดนี้ หลงเหลืออยู่
ผมขอบคุณจนไม่รู้จะขอบคุณยังไง
สิ่งที่เขาให้นั้น ไม่ใช่เสียสละแค่ความพยายามช่วยหา
แต่เขาได้เสียสละเวลาตนเอง ที่ใครๆ มักหวงแหน
จนเรารู้สึกอิ่มแปล้ในความเต็มใจของเขา

แต่สิ่งที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นคือ
ด้วยความเป็นฝรั่งมันดูไม่สวย อ้วนๆ
แต่ความคิดที่วาบขึ้นมาในขณะนั้นคือ ผู้หญิงคนนี้สวยชะมัด
น้ำใจของความเป็นผู้ให้ ทำให้คนงดงามได้เสมอ

ความงามอีกอย่างที่มักเกิดขึ้นบ่อยๆ คือ
เวลาที่เขาเห็นเรากำลังถ่ายรูป เขามักจะเสนอตัวถามว่า
จะให้เขาถ่ายรูปให้เราไหม

แท้จริงนั้น คนแถบนี้มีจิตใจละเอียดอ่อนมากพอควร
เพียงแต่ถูกกดดันด้วยระบบอันโหดร้าย
ที่เห็นคนเป็นเครื่องจักร
เลยถูกระบบที่ไม่มีหัวใจกล่อมเกลา จนกลายเป็นคนทื่อๆ

แต่ในความเป็นคนทื่อๆ แล้งน้ำใจ เมื่อผ่านโลกมาระยะหนึ่ง
จะกล่อมเกลาให้เขาเป็นคนอ่อนไหว มีน้ำใจมากขึ้น
เราจะเห็นว่าเขาขนของมาบริจาคให้ร้านค้า Charity มากมาย
เป็นร้านค้าเพื่อการกุศล แนวมูลนิธิ และมีเยอะด้วย
แต่ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับระดับป้าๆ ลุงๆ

ด้วยความที่เขากินอิ่ม นอนหลับ
แต่เมื่อดูทีวี แล้วเห็นว่า แอฟริกากำลังจะขาดอาหาร
เห็นว่าพม่ากำลังโดนนากิสถล่ม, เห็นจีนแผ่นดินไหวคนตาย
เขาทนไม่ได้ที่จะอยู่เฉยๆ โดยที่ตนเองกินสูบดื่มเสพอยู่
ความละอายแก่ใจนี้ ไม่ได้เกิดกันได้ง่ายๆ
แต่เรากลับเห็นได้บ่อยๆ
จากการกระตือรือล้นช่วยเหลือผ่านมูลนิธิแบบนี้

สิ่งนี้กำลังสอนเราว่า
ให้ไปเถอะ..หัดให้มากๆ เข้าไว้
สิ่งที่เราเก็บไว้ มันอยู่กับเราได้ไม่นาน, นานสุดก็แค่อายุขัย
แต่สิ่งที่จะติดตัวเราไปตลอดกาล คือคุณภาพของจิต
ที่มันสว่าง เอิบอิ่ม ที่เงินแสนล้านหาซื้อไม่ได้
แต่ลงมือทำเอาได้

"The hardest is some thing the simplest"