จะดิ้นรนกันไปถึงไหน?

ปกติระบบการไปจ่ายตลาดของฝรั่ง มักจะไปสัปดาห์ละครั้ง
ซื้อของทีหนึ่ง เต็มรถเข็นกันเลย,
ในขณะที่เมืองไทยเริ่มเลียนแบบ
ที่มีบิ๊กซี โลตัส แล้วยังมีตลาดสดรายวัน แถมเซเว่นอีก
ส่วนของอังกฤษจะแทบไม่ค่อยมีร้านค้ายิบย่อย
ไม่มีแบบ 7-11 จะมีก็แต่ซุปเปอร์มาเก็ตไปเลย
การมีตลาดสดสักครั้ง
นับว่าเป็นบุญวาสนา เพราะมีแค่สัปดาห์ละวัน
ฟังดูแล้วก็น่าเห็นใจคนอังกฤษ อาหารสดทั้งหลาย
ส่วนใหญ่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศ จึงแพงหูดับ

มาอยู่ที่นี่ผมก็ทำเช่นเดียวกัน เพราะว่าบ้านอยู่ไกลซุปเปอร์ฯ
ก็ไปสัปดาห์ละครั้ง และจะหิ้วของพะรุงพะรังกลับบ้าน
เมื่อสังเกตุดูจะพบว่า เฮ้ย! นี่เราซื้อของกินเล่น
มากเสียกว่า ที่มันเป็นอาหารจริงๆ
สำหรับการประกอบอาหารเสียอีก

การไปซุปเปอร์ฯ รอบนี้ ผมสังเกตุผู้คนรอบข้างด้วย
ก็พบว่า อ้าว! เป็นเหมือนกันหนิ, เป็นหนักกว่าเราด้วย
อาหารแท้ๆ ที่จะมีประโยชน์ต่อร่างกายนั้นมีนิดเดียว
ส่วนใหญ่เป็นของกินเล่น ขนม และยังเน้นหนักไปที่
เบียร์เป็นแพ็คๆ, ไวน์หลายๆ ขวด
นั่นคือ เราเน้นให้อารมณ์แก่ตัวเอง มากเสียกว่าสาระแท้ๆ

สิ่งนี้บอกอะไรกับเราบ้าง?
เมื่อสำรวจลึกลงไป ก็พบว่า เราต้องการหาความสุข
ต้องการดิ้นหนีความทุกข์ ด้วยการเติมอะไรก็ได้ที่เคยพบ
ว่าตนเองเคยเสพ แล้วมีความสุข
ใช้ชีวิตกันตามสัญชาติญาณกันไปวันๆ สุขนิดหน่อยก็เอา

นี่แสดงว่า ชีวิตมันมีความทุกข์กันมากใช่ไหม
ถูกกดดันอยู่เสมอๆ หรือเปล่า?
จึงดิ้นรนจะหาสุขกันอยู่ตลอดเวลา
หากคิดย้อนทวนชีวิตตั้งแต่เริ่มต้น
ทุกการกระทำ เรามุ่งหน้าแสวงหาความสุขเป็นตัวตั้ง
แล้ววิ่งไล่ตามมัน
เราอยากเรียนหนังสือเก่งๆ เพื่อที่จะทำงานดีๆ
เพราะคิดว่าจะมีความสุข
อยากได้เงินเดือนมากๆ เพราะคิดว่าจะทำให้เรามีความสุข
อยากไปสังสรรค์เฮฮากับเพื่อน ก็เพราะคิดว่าจะสนุก
ซื้อบัตรเดี่ยว 7 ดูโน้ต อุดมฯ ก็เพราะได้หัวเราะ เป็นสุข
อาบน้ำก็ต้องใช้ครีมอาบน้ำกลิ่นหอมๆ จะได้มีสุข
ระหว่างขับรถไป ก็ต้องเปิดเพลงไปด้วย ก็หวังจะสุข
ซื้อเสื้อผ้า ก็ต้องถูกใจ เพราะคิดว่าใส่แล้วจะมีความสุข
นั่งสมาธิ ก็หวังจะให้จิตสงบ เกิดความสุข
เสพยา ก็เพราะคิดว่า มันจะมีความสุข
จีบคนหน้าตาดีๆ ก็หวังว่าได้ควงแล้วจะเกิดความสุข

จนมีผู้คนว่ากันว่า ถ้าทำแล้วมีความสุข ก็ทำไปเถอะ
นั่นปะไร เป็นหลักฐานชี้ชัดว่า
เป้าหมายสูงสุดของมนุษย์ทุกผู้ทุกนาม สำหรับทุก actions
เป็นไปเพื่อหาความสุข

แล้วทำไมถึงต้องดิ้นรนหาความสุขกันด้วยล่ะ?

หากเราตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา จะพบสัจจะอย่างหนึ่งว่า
จริงๆ แล้ว

เรากำลังเผชิญกับความทุกข์อยู่ทุกๆ วินาที นั่นยังไงล่ะ

เราถึงได้ดิ้นหนีด้วยการหาสิ่งมาเสพสุขชดเชย

ปล.
ลองสังเกตุดูตัวเองเหมือนกับสังเกตุหมาหรือแมวตัวหนึ่ง
ถ้ามีความสามารถมองเห็นได้ว่ากายใจนี้เป็นทุกข์

แบบถี่ยิบทุกๆ วินาทีได้
ก็แสดงความยินดีด้วย ว่ากำลังพบกับสัจจะ

อันจะนำไปสู่การบรรลุ เหนือสุข เหนือทุกข์ได้

หากยังไม่เห็นทุกข์ว่าเป็นตัวอย่างไร ก็จะไม่เห็นสัจจะ
แม้ว่ามันจะทิ่มตาอยู่ทุกๆ วินาทีอยู่แล้ว

ก็จะดิ้นหาความสุขกันต่อไป โดยไม่รู้สึกตัว

จึงไม่อาจอยู่เหนือทุกข์ได้เสียที...หนอตัวเรา