โรงพยาบาลคืออะไรกันแน่

ผมไปโรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ เพื่อตรวจร่างกาย
ผมรู้สึกไม่แตกต่างจากไปตลาดนัดสักเท่าไหร่
เพราะคนเจ็บมากเหลือเกิน มากจนเบียดเสียดหนาแน่น
ผมสงสารคนเจ็บ สงสารหมอ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ต่างๆ ด้วย
มันเป็นเรื่องที่ไม่มีวันจบสิ้น และมีแนวโน้มว่าคนเจ็บป่วยจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ
หรือว่า นี่เป็นผลสะท้อนของการเติบโตแบบสังคมเมือง
เราอยู่บนถนนเดินดิน เราไม่มีโอกาสรู้หรอกว่า
ผู้คนป่วย ทางร่างกาย เป็นทุกข์เป็นยาก มีจำนวนมากน้อยแค่ไหน
ยังไม่นับการเจ็บป่วยทางจิตใจ
การรักษา ณ วันนี้ คือปลายเหตุ
ผมสงสารคนที่ไม่รู้ว่าต้นเหตุของการเจ็บป่วยคืออะไร
ผมสงสัยว่า หากเขารู้ เขาจะเปลี่ยนวิถีชีวิตก่อนที่จะเจ็บป่วยหรือไม่
สังคมด้านบวกที่เราพบว่าคนเรามีความสุขกับการเดินห้างช้อปปิ้ง
กินอาหารร้านหรูๆ ไปโลตัส บิ๊กซี คาร์ฟู ไปผับเธค กินเหล้ายา
ที่ดูเหมือนกับว่าจะมีความสุข
แต่ด้านลบ ผู้คนที่โรงพยาบาล จะเป็นคำตอบที่ไม่ต้องการคำอธิบาย
ว่าความสุขที่เรากำลังดิ้นรนไขว่คว้าอยู่ เผชิญอยู่ มันมีปลายทางเช่นไร
สังคม, รัฐบาล ไม่ได้สนใจจะแก้ปัญหาที่ต้นเหตุให้เราหรอก
เพราะโลกถูกครอบงำด้วยเงินทุนที่เรียกว่าทุนนิยม
ที่ไหนมีเงิน ที่นั่นย่อมชนะ ณ วันนี้ เงินง้างได้เกือบทุกสิ่ง
ไม่ต้องไปหวังพึ่งพารัฐบาลหรอก เพราะเขามาเล่นการเมืองเพื่อตนเอง
และพวกพ้อง เพื่ออำนาจและผลประโยชน์ แต่ไม่ใช่เพื่อประชาชน
ประชาธิปไตยไม่ใช่สิ่งสวยหรูอย่างที่คิดหรอก
ประเทศต้นแบบประชาธิปไตย อเมริกาหรืออังกฤษ ก็ยังจะเอาตัวไม่รอด
เราจะหวังพึ่งพาใครไม่ได้เลย
เราต้องดูที่ตัวเราเอง ดูแลตัวเอง ก่อนปลายทางที่โรงพยาบาลจะมาถึง
ว่างๆ หากไม่มีอะไรจะทำ ลองไปเดินเล่นที่โรงพยาบาลดูเพื่อพบความจริง
ความจริงนี้แหละ จะสอนอะไรบางอย่างกับเราเสมอ